Wat ging er mis?

Van de duizenden reizen die we de afgelopen 25 jaar hebben uitgevoerd, is het merendeel vlekkeloos verlopen. Maar natuurlijk liep niet altijd alles op rolletjes. Reisbegeleiders vertellen wat er zoal mis ging, maar uiteindelijk ook weer goed  kwam.

Eetzaal wordt gipskamer
We zijn net in Aguas Calientes, de uitvalsbasis voor een bezoek aan Machu Picchu aangekomen wanneer Johan zich verstapt en niet meer kan lopen. Groepslid Menno is chirurg en constateert dat de achillespees totaal is doorgescheurd. Diezelfde avond reist Johan alleen af naar Cusco om daar op advies van Menno in het gips te worden gezet. Een dag later zijn ook wij weer terug en wat schetst onze verbazing?
Johan heeft geen gips gekregen maar wel twee antibioticakuren. Volgens de arts zou er bloed in het been kunnen zitten dat zou kunnen stollen. Menno is des duivels, een gescheurde achillespees groeit alleen aan elkaar door een operatie of door het been te gipsen. Hij besluit het been dan maar zelf te gipsen en gaat met Dirk op pad om inkopen te doen. Een uurtje later is de eetzaal van het hotel verbouwd en helpt iedereen in de gipskliniek. Later bezoeken we zeven apotheken voordat we er één vinden die een injectie voor trombose op voorraad heeft. Antibiotica is wel voorhanden, we tellen minstens elf verschillende soorten.

Kopje onder in de Dode Zee
Verdrinken in de Dode Zee, dat bestaat niet, je blijft daar toch altijd drijven!
Ware het niet dat ik dat bijna niet meer kan navertellen. De Dode Zee, die ieders nieuwsgierigheid prikkelt en waar wij na een vermoeiende reis natuurlijk lekker in gaan badderen. Samen met een zwangere reiziger lig ik heerlijk te dobberen. Na verloop van tijd kijken we eens op en zien dat we zijn afgedreven; er is een flinke wind vanuit het land opgestoken die recht op de zee staat. Ik voel geen grond meer onder mijn voeten en denk aan wat ik vroeger in Scheveningen altijd heb geleerd: nooit verder dan tot je knieën de zee in! De tafels vliegen inmiddels over het strand en ik probeer samen met mijn maatje terug te zwemmen, maar het gaat moeizaam; doordat we zo licht zijn maaien we meer over het water dan erin. Een paniekgevoel maakt zich van me meester en ik heb het idee te moeten zwemmen voor mijn
leven. Ik probeer de aandacht te trekken van mijn gids. Die staat aan de kant te zwaaien dat we terug moeten komen, maar snapt niet dat het niet lukt. Waarom sturen ze geen bootje, denk ik vertwijfeld, het lukt met niet! Dus blijf ik roepen en zwemmen en het zoute water bijt mijn ogen uit. Dan komt de vriend van mijn maatje en trekt haar mee. Mij lukt het om eigenhandig weer bodem onder mijn voeten te krijgen. Ik ben me echt wild geschrokken en spoel trillend onder de douche mijn ogen uit. Op het strand wordt de rode vlag gehesen ...



Welkom in Mexico!
Komen we doodmoe aan op het vliegveld van Mexico City, staat er geen bus ons op te wachten. Ik heb het telefoonnummer van de chauffeur, maar helaas, niets, nada, tot twee keer toe krijg ik een slaperige man aan de telefoon, die me de andere wereld in scheldt. De groep wordt onrustig, ik blijf stoer. Dan maar de agent in Cancun bellen, geen gehoor, de klanten beginnen over de koffers te hangen, ik word wat minder stoer. Dan de gids bellen, die ons om 9 uur gaat gidsen, geen gehoor! De klanten liggen onder de koffers, ik begin te zweten. Een klant komt onder zijn koffer vandaan en vraagt: “Kun je dan een andere bus regelen?” Hoezo andere bus regelen, met mijn beperkte kennis van het Spaans? Dan mijn laatste poging, een andere gids bellen. Die vertelt me dat ik verkeerde kengetallen heb. Uiteindelijk krijg ik mijn chauffeur Paco aan de lijn, alles in het Spaans, ik in het Engels terug, we begrijpen elkaar niet. Met mijn vrije hand grijp ik een onwetende Spanjaard, die ik de hoorn overhandig. Wat blijkt? Paco had al die tijd doodleuk op een  parkeerplaatsje staan wachten en het was helemaal niet in hem opgekomen om eens polshoogte te nemen …

Te hard in de remmen
Tijdens een juniorreis door Thailand gaan we met z’n allen een fietstocht maken door de buitenwijken van Chiang Mai. Voordat we op de fiets stappen krijgen we van onze professionele fietsgids duidelijke instructies over links fietsen, het gebruik van de remmen (“Nooit alleen de linkerrem inknijpen want dan vlieg je over de kop”) en het dragen van de fietshelm. De ouders mopperen een beetje over de fietshelm, maar aangezien we de kinderen verplichten deze te dragen, moeten de volwassenen, inclusief de reisbegeleidster, er ook aan geloven. Gelukkig maar, want ik moet opeens remmen voor een noodstop van een van de kinderen en knijp (dom dom!) per ongeluk de linkerrem in. In een grote boog vlieg ik over mijn fiets. Van schrik valt onze Thaise begeleider ook bijna van zijn fiets en ook de fietsgids schrikt als de hele groep keihard “Stop!” roept. Gelukkig loopt het, met slechts een
kleine schaafwond en een blauwe plek, goed af en kunnen we onze fietstocht
vervolgen.

Mooi, een lekke band!
Soms weten klanten van een nood een deugd te maken. In Ecuador hadden we een lekke band en kwamen bij een garage terecht. Die liggen meestal niet in de meest inspirerende delen van een stad. Mijn groep sprong echter vrolijk de bus uit en stoof weg. Ik begreep eigenlijk niet zo goed wat de aanleiding was. Totdat ik het hek tegenover de garage vol natte badpakken en bikini’s zag hangen. Men zag het als de perfecte kans om de natte spullen uit de tas te halen en snel te drogen!