Reizigersdagboek Costa Rica & Panama (5)

Dag 1
Wat nemen we zeker mee:
Cash dollars, euro, paspoorten, stevige wandelschoenen met profiel, regenjack/poncho,
Muggenspul, zonnebrandcrême, diarreeremmer.

COSTA RICA ( Midden-Amerika – tussen Panama en Nicaragua ).
Tijdverschil 7 uur vroeger dan in Nederland.

Wij vertrekken woensdag19-01-2005 uit Rotterdam- Alexander met de trein naar Schiphol (reisduur 75 min.). Bij de incheckbalie werden we verrast met een controle op de inhoud van onze koffers door een overigens keurige beveiligingsbeambte. Minder blij waren we met de brandstoftoeslag van € 25,= per persoon.

Vertrek: Amsterdam – Schiphol 13.50 uur . Vlucht no. MP 645 Martinair.
Aankomst Miami (Florida) 18.30 uur
Vertrek Miami 20.30 uur (lokale tijd).
Aankomst San José (Costa Rica) 22.30 uur.

Hoed U voor de douane in Miami! Deze zijn zeer streng en niet vriendelijk!
Het groene douane document ,dat je al in het vliegtuig krijgt aangereikt , dient zeer zorgvuldig te worden ingevuld; doorhalingen worden niet geaccepteerd en kan je weer terug achteraan de rij nadat je een nieuw formulier hebt ingevuld. Er is ook nog een blauw “familydocument” dat alleen door het hoofd van het gezin wordt ingevuld. Er worden vervolgens 2 vingerafdrukken en een foto van de iris gemaakt ( digitale pasfoto ), paspoorten worden gescand. Dit alles wordt, ondanks dat je een transfer reiziger bent, uiterst zorgvuldig gedaan. Contrôle van de handbagage als gebruikelijk door de scan maar ook de schoenen moeten uit en dienen op de band geplaatst te worden; bovendien kan het zijn dat de broekriem eveneens op de band moet. De douane in Costa Rica is soepel, wel dient ook in het vliegtuig van Miami naar San José een formulier ingevuld en met het paspoort overlegd te worden. Een oud-PTT ‘er zou al het gestempel in Miami en San José als muziek in de oren hebben geklonken en voor de “paspoort-stempel-verzamelaar” zijn deze grensovergangen fantastische momenten.

Karen Vink ,onze reisleidster gedurende de gehele vakantie, stond met een bord “ Djoser” gereed om ons op te vangen. Helaas werd de koffer van Nico en Joke Piket vermist. ( deze kwam pas na een dag of 5 boven water ! ) De bus voor de 20 reizigers stond klaar en de koffers worden bovenop de bus geladen aangezien de ruimte in de bus dit niet toelaat. Je krijgt dan wel het “safari gevoel”. De groep bestaat uit vier echtparen boven de 50 en één onder de 35 – 45 jaar. De rest van het reisgezelschap bestaat uit singles of reizen samen met elkaar. We stellen ons gelijk voor ; het onthouden van alle namen zal nog wel enige oefening vragen.
Hotel Balmoral was gepland maar we gaan naar Gran Hotel in het centrum hetgeen, blijkt achteraf, een fantastisch alternatief te zijn. In de bus gaf Karen alvast wat informatie over Costa Rica en de reis. Alles wordt afgerekend in de Costericaanse Colones d.i. 0,2 eurocent of factor 0,002. Voor het gemak schuif ik dan bij het zien van een prijs de komma drie plaatsen naar links en vermenigvuldig dat met 2 ( 5000 C is dan 5 x 2 = 10 euro ).

Het is door de hoge koers van de euro nog gunstiger maar het gemak dient de mens en bij hogere bestedingen kan je nog eens 10% aftrekken om de prijs in €€ te berekenen. Je kunt in Costa Rica ook met $ betalen ( voor € 0,75 heb je een dollar ). Met $ 800,= en euro 500,= zijn wij incl. een paar kleine souvenirs , veel excursies, maaltijden etc. goed uitgekomen. Met het kraanwater in Costa Rica kan je wel je tanden poetsen maar is voor ons Europeanen niet geschikt als drinkwater en wij hebben ook gedurende de gehele vakantie flessenwater gebruikt . Het toiletpapier niet in het toilet maar in de prullenbak werpen. Wij gaan slapen, het is 01.00 uur inmiddels en jullie in Nederland staan zo langzamerhand weer op om naar het werk te gaan.

Dag 2, donderdag 20 –01:
Bezoek aan de hoofdstad van Costa Rica. Wij gaan rond 09.00 uur naar de bank om €€ voor colones te wisselen. Alleen de Bank Nacional wisselt €€ voor CC ( colones). Wij ontvangen voor € 500,= ,295.000 Colones ( incl.. kosten 17.000 colones) of € 1,= komt op 556 colones
Er wordt in Costa Rica Spaans als voertaal gesproken en met Engels kan men ook wel terecht in de betere hotels en restaurants. De kinderen leren op school ook Engels. Stadswandeling en informatie door onze reisleidster Karen. We geven ieder $ 35,= voor de fooienpot zodat we niet telkens onze portemonnaie behoeven te trekken als onze koffers naar de kamers worden gebracht of dat we fooi moeten achterlaten voor het kamermeisje. Ook als we gezamenlijk in een restaurant gaan eten wordt door Karen de fooi betaald. Ze laat ons in de stad zien waar gepind kan worden, de telefoonkaart gekocht kan worden ( $ 10 of 3000 colones voor ca. 10 min. bellen naar Ned. ), het postkantoor en de supermarkt voor het nodige water etc. We liepen met de groep ook een overdekte Mercado in waar je van alles kunt kopen en eten. De mensen zitten hier gezellig aan de bar te eten of zitten in een kleine ruimte. Een overvloed aan vis, garnalen, vlees en kip wordt in vitrines aangeboden. Zeer kleurrijk en levendig en beslist een aanrader om er even doorheen te lopen. Deze mercado is gevestigd in de Avenido Central. Tijdens de info in het hotel ontvingen we een kaart van Costa Rica en Karen liep het gehele programma door wat zeer spannend op ons over kwam. De excursies worden meestal in $ betaald. Het is hier in San José nogal fris voor de tijd van het jaar; het is hier altijd wat koeler dan in de dalen. De stad ligt op ca. 1100 mtr.hoogte en het is hier ca. 5-6°C lager dan op zeeniveau. We kochten wat aansichtkaarten en die deden we in enveloppen ( reeds thuis voorzien van adres) en deponeerden die in de brievenbus van het hoofdpostkantoor. Voor de aansichtkaart in enveloppe betaalden we C 140 en voor de kaart zonder enveloppe C120 porti. Na een half uurtje schrijfwerk op de kaarten gaan we nog wat souvenirs kopen. Een aanrader is het News Café in de Avenida Central , Calles 7 y 9 waar je volgens ons het beste kopje koffie van Costa Rica kunt krijgen. Het is hier wel wat duurder: expresso doble C. ( 487 C. = colones )en een cappuccino C. 569 . Hierbij komt dan nog de “impuesto” ( 12-13% tax ) en de “cargo service” 10% ( bedieningsgeld ). Later blijkt dat dit niet overal in rekening gebracht wordt en laat men de “impuesto”achterwege maar rekenen wel of niet 10% bedieningsgeld. Over het algemeen hebben we geconstateerd dat dit op de officiële bonnen wordt toegepast. We hebben met de gehele groep hier ’s-avonds gegeten en dat was uitstekend te noemen. Voor een maaltijd kip met “french fries”en wat groente met twee flesjes Imperial betaalden wij, alles incl. C.5500 en dat is voor Nederlandse begrippen niet veel ( ca. € 10,= ) en dat is bijna de hoogste prijs die wij voor één maaltijd betaald hebben. Ik kan je de “Pollo Cordon Bleu” aanbevelen.
Als je naar het westen reist heb je minder last van de zogeheten ‘jetlag” en dat hebben we ook gemerkt, echt moe waren we eigenlijk niet maar we gingen wel niet te laat naar bed. Hannie ging eerst in het hotel naar boven en ik ging in het casino onder in het hotel nog even gokken en won binnen 10 min. C. 30.000 zodat wij het eten terugverdiend hadden en nog geld overhielden

Dag 3, vrijdag 21-01:

We nemen voorlopig afscheid van ons Gran Hotel waar we aan het eind van onze vakantie op 8 februari weer hopen aan te komen. Met onze airconditioned bus rijden we om 07.15 uur naar Quepos dat aan de Pacific kant ligt. We laten de Poas vulkaan ( ligt N.W. van San José) rechts van ons liggen want door de bewolking is er niets van de vulkaan te zien en het kost zeker 2,5 uur rijden om er te komen en besluiten we hier niet heen te rijden. We zullen als alternatief stoppen bij de ‘krokodillenbrug”. Hier kunnen we wat eten en drinken en bovendien vanaf de brug kijken naar de vele krokodillen die op de oevers van de rivier liggen te “zonnebaden”. Natuurlijk wordt dit even fotografisch vastgelegd. De “boomstammen” zijn niet erg actief ! Ons hotel in Quepos bereiken we om ca. 11.00 uur. Het ziet er leuk uit aan de buitenkant; je moet om op de tweede verdieping te komen via een ijzeren ( blauwe) trap naar boven. Na het omkleden gaan we met onze bus naar het strand. We lunchen gezamenlijk en nemen het gerecht van het land: Casado: vlees of kip of vis naar wens, zwarte bonen met rijst, sla, portie witte rijst en nog een paar onbekende zaken ( plate service). We kijken van ons bord direct tussen de palmen door naar het strand en dat geeft natuurlijk het ultieme vakantiegevoel: mooi zachtgeel zand waartegen de hoge golven van de Grote Oceaan neerslaan. Het is en blijft een gezicht waar je van droomt als je de plaatjes bekijkt in Nederland en dit nu in werkelijkheid mag beleven.
Na het eten doen we wat we allemaal in zo’n geval doen: lekker in de zon liggen ( wel goed insmeren met een “blok”), in de golven duiken en een stukje langs het strand wandelen. We eten ’s avonds wat brood want aan de warme lunch in de middag hebben wij genoeg en gaan vroeg naar bed. Nog even dit: Wees voorzichtig met de zon want die brandt behoorlijk in op je huid en een “blok” van minstens 20 is zeker aan te bevelen

Dag 4, zaterdag 22-01:

We gaan om 07.00 uur met de bus in het dorp Quepos ontbijten en dat doen we bij Mussmanni. Dit is een winkelketen waar ze elke dag vers brood bakken en ze verkopen broodjes met kaas/ham , een soort zoet korstbroodje met rode of gele jam, koffie ( automaat). Het was hier nogal rommelig omdat ons gehele gezelschap ineens binnenstapt en daar is de zaak niet op berekend, zeker de koffieautomaat niet. Enfin uiteindelijk zijn we allemaal aan onze trekken gekomen. We namen 2 pistolets met worst + beker café con leche ( koffie met melk) + beker Café Negro (zwarte koffie), 4 luxe korstbroodjes met jam voor de lunch in de middag. Prijs: C 2100, of € 4,20 totaal. ( Ik blijf de komma steeds 3 plaatsen naar links schuiven en vermenigvuldig met de factor 2, het is zoals eerder aangegeven nog zeker 10% lager! Tenminste als de koers $/€ verhouding voor ons zo gunstig blijft). Een $ is ca. C.425.=
We gaan met de bus naar het Nacional Parque Manuel Antonio . Er zijn twee gidsen die elk een groepje meenemen van 10 personen. Zij beschikken over professionele verrekijkers om vogels te spotten. Zonder deze apparatuur en gidsen hadden wij minder vogels gezien en ons moeten beperken tot alleen diverse groene bomen en de meest voorkomende vogels. De kosten zijn $ 7,- voor het park en $ 15 voor de gids. Persoonlijk geven wij niet zoveel om alle vogels te bekijken, we letten meer op de omgeving en laten dat liever op ons inwerken en dat we af en toe een mooie vogel door de kijker kunnen bewonderen is meegenomen. Voor ons hoeft die gids niet meer. We zagen de Capucijnaap , de luiaard, Gier, Specht, Colibri, Pelikaan, Neusbeertje, Leguanen en nog een aantal waarvan wij de namen niet meer weten. De jungle valt ons hier wat tegen en ook het aantal vogels. Wel prachtig waren de baaien met mooi zand en daartegen de begroeiing die hoofdzakelijk uit palmen bestaat. Na drie uur rondgelopen te hebben hielden wij het voor gezien en gingen in een bar bij het strand een biertje pakken terwijl de groep verder ging met de gids. Wij gingen terug naar het park om op het strand lekker te luieren en namen af en toe een duik in de golven. Het water is helder en warm. De bomen zijn onze parasols. Om ca. 15.00 gingen we uit het park. O, ja, ik was op een gegeven ogenblik mijn bril kwijt. Na veel zoeken kwam ik tot de conclusie dat ik hem als “total loss” kon beschouwen en dat de golven van de Pacific hem hadden opgeslokt. Ik heb nog bij diverse mensen in de omgeving en bij de receptie hierover nagevraagd maar zonder resultaat. Wat schetst mijn verbazing toen wij uit het park wegliepen , komt er een vrouw achter ons aan gerend met mijn bril in de hand! Wij allemaal blij want daar stond natuurlijk een beloning tegenover. Het is ongelofelijk dat zoiets toch nog terecht komt!
Het bier smaakte daarna dubbel zo lekker en Hannie liet een Costericaanse cocktail maken. Tegen 16.00 uur gaan we de pendelbus opzoeken die regelmatig van het strand naar Quepos rijdt en nog geen € 0,25 kost. Het is in dit heuvelachtige landschap niet te belopen want er is geen wandelpad en je loopt langs de autoweg met alle gevaren en smerige dampen van dien.
Vanavond gaan we met Karen en de groep ergens eten aan het strand. Achteraf bleek dat wij er ook al waren geweest voor een drankje. Het is romantisch om bij het strand en de palmen in het donker met een heerlijke temperatuur te eten met de branding van de Pacific op de achtergrond. Insecten hebben we niet of nauwelijks gezien hoewel wij wel onze armen en benen bedekt houden in de avond. De avond in de tropen valt snel en om 18.00 is het aardig donker. Mooi zijn de sterren die aan de hemel staan en het lijkt alsof ze meer schitteren en dichterbij staan dan bij ons in het Noorden.
Vis, Biefstuk, 3x Bier, 1x Cappuccino, 1x Cola kosten ons C. 11.500 of ca. € 22,= .

Dag 5, zondag 23-01.

We gaan eerst ontbijten met de groep of reeds eerder individueel bij Mussmanni want ons hotel heeft hiervoor geen faciliteiten. We zijn nogal vroeg uit de veren en kijken naar de weg onder ons . Het geeft een rommelig beeld met nog een hotel (zelfde eigenaar als ons hotel)
aan de overkant in aanbouw, een kruispunt en een supermarkt aan de overkant. Schuin aan de overkant een aantal barakachtige gebouwtjes. Het begint reeds om 06.00 uur druk te worden met auto’s op de weg. Er stoppen een paar auto’s op het kruispunt, de raampjes gaan open en de bestuurders gaan gezellig met elkaar zitten kletsen en trekken zich niets aan van het verkeer dat om hen heen moet rijden. Ruimte genoeg toch! Wij heten niet voor niets Tico’s en maken ons toch niet druk! Ons hotel is maar twee verdiepingen hoog en de galerij voor onze deur is leuk aangekleed met palmen en varens. De eerste zonnestralen beschijnen de bergen links van ons. Nog even en dan laden we onze bagage op het dak van de bus , laten Quepos definitief achter ons en kijken uit naar nieuwe avonturen. De inwoners van C.R. worden Tico’s (mannen) of Tica’s ( vrouwen ) genoemd en deze woorden zouden zijn afgeleid van het woord “Momento ”hetgeen neerkomt op: “maak je niet druk, morgen is er weer een dag!”
We rijden nu van Quepos langs de kust naar onze volgende verblijfplaats Monteverde en ons hotel Villa Verde. We gaan bij de kust eerst over de smalle metalen bruggetjes uit de laatste wereldoorlog of nog eerder denk ik. Het verkeer kan op deze overgangen niet passeren en dat is, denken wij maar goed ook want anders had ik dit niet kunnen schrijven. Wij genieten van de mooie tocht richting Puerto Caldero ( hier houden we een koffie/ toiletstop ) en komen bij de Golf van Nicoya. Prachtige vergezichten, plooigebergten, begroeid met veel groen en volop zon. We arriveren via een steile weg in het dorpje Monteverde, kopen wat fruit, pinda’s en wijn. (cabernet sauvignon in een carton uit Chili – aanrader van Karen van ca. C 1600 ). De Costaricaanse wijn is niet best en is geen aanrader. Het bier Imperial ( produkt van Costa Rica) is goed te drinken . Via Nicolette en de tolk Karen kocht Hannie in de apotheek “aften” voor blaasjes in de binnenkant van de wang. Nicolette onze reisgenote is apotheker en weet alles van medicijnen en geeft ons allemaal advies en uitleg in de bus over allerlei soorten medicijnen. We komen, na de koffie in een klein café, om ca. 14.00 uur in ons hotel Villa Verde aan en gaan gelijk met de groep in de zon zitten want de middag hebben we voor ons zelf. Vanavond om 17.00 uur staat er een nachtwandeling op het programma tot ca. 19.30 uur ( $ 15,- p.p.). Tijdens deze nachtwandeling of beter gezegd avondwandeling is het de bedoeling dat je de sfeer proeft van de duisternis in de “jungle” . Het blijkt eigenlijk meer een oude bananen plantage die met andere bomen werd verrijkt. De gids liet ons met de lantaren (we kregen allemaal zo’n ding) een tarantula spin in een boomstronk zien, mieren die georganiseerd met kleine stukjes blad over het pad liepen en naar het nest brachten voor verder bewerking, een wandelende tak en nog een paar “enge” beesten. Het eten bij de Italiaan “Tramonti” ( pizzeria e ristorante van Gianni e Adriana ) in Monteverde stelde wel wat voor en hier hebben we uitstekend Lasagne en een vegetarische Pizza gegeten. ( $ 23,= met bier niet goedkoop voor C.R. maar daarvoor zat je dan ook bij de Italiaan! ).


Dag 6, maandag 23-01:

6.30 Uur krijgen we het ontbijt van het huis. Om 07.30 uur rijden we naar het Nacional Parque Monteverde ( groene berg ). We willen hier gewoon wandelen en nemen geen gids van $ 15,- p.p. wat de groep overigens wel doet. Ongetwijfeld weet de gids veel over de planten, bomen en vogels te vertellen maar het houdt erg op, duurt lang en wij hebben niet zoveel geduld en willen gewoon een stuk lopen en wij zijn aan het eind van het relaas van de gids toch alle namen van de bomen, planten en dieren vergeten. We betalen de entrée ( $ 13,- p.p. ) en lopen het park in, vervolgens via uitgehakte paden de echte jungle in waar het “druipt”van de bladeren van de bomen door de nevel. Er is ook een lange hangbrug en via deze kijk je in de diepte en zie je de bovenkant van de boomkruinen. We zien hier en daar ook nog wat vogels, enorm veel varens, bromelia, lianen, grote hoge bomen die van allerlei begroeiing voorzien zijn .
De meest karakteristieke en meest verbreide vorm is het tropisch regenwoud. Dit komt voor in gebieden waar de gem. jaartemp. tussen de 24° - 30° C ligt en het koudste maandgemiddelde nooit onder de 18° C daalt. De neerslag ( 2000 – 5000 mm per jaar en hoger) valt er meestal in de vorm van wolkbreuken en hier in Monteverde in de vorm van nevel. Op slechts enkele km² kunnen 3000 soorten vaatplanten leven. Het aantal hoogopgaande bomen op 1 tot 2 ha varieert van 50 tot 175. Er is geen sprake van één dominerende, min of meer gelijkmatige, hoge boometage, zoals men die uit de bossen van de gematigde luchtstreken kent. Bepaalde verspreid door het woud voorkomende, 50 tot 75 m hoge soorten steken boven de andere bomen uit; daaronder strekt zich het ook nog zeer ongelijkmatige hoofdkronendak uit, in verschillende lagen van 20 tot 40 m hoog, waaronder zich nog een lage boomlaag en een struik- en kruidlaag bevinden. De bomen hebben meestal rechte, tamelijk slanke stammen met dunne schors en vaak opvallende ‘plankwortels”in het onderste bovengrondse gedeelte. De kruiden zijn tengevolge van de sterk variërende lichthoeveelheid die tot de bodem kan doordringen, ongelijkmatig verdeeld, vaak weinig dominant, met grote sappige bladeren. Het zijn vooral soorten uit de Gemberfamilie, Aronskelkfamilie, Brandnetelfamilie, Begoniafamilie . De structuur wordt verder echter vooral gecompliceerd door de talloze lianen en epifyten. De typische lianen zijn houtig, klimmen tot in de hoogste kronen en ontplooien daar eerst hun kroon ( Bauhinia,Strychnos etc. ) zijn eigenlijk epifyten die secundair tot lianen worden doordat zij talrijke wortels naar de grond zenden. Vele mossen en korstmossen treden op als begroeiing van bladeren ( epifyllen); de meeste epifyten zijn vaatplanten, zich nestelend op stammen en takken en daar humus en water opzamelend ( vooral soorten uit de Orchideeënfamilie en Bromeliafamilie ). Bloemen vallen in het tropisch regenwoud weinig op, ten eerste doordat de meesten zich in het kronendak bevinden en ten tweede doordat de bloei over het gehele jaar is verdeeld.
Ik heb deze gegevens ontleend aan Microsoft Encarta Naslagbibliotheek – Winkler Prins 1993 – 2001. Aangezien het regenwoud regelmatig tijdens onze vakantie voorkwam en waar we doorheen gelopen zijn vond ik het op zijn plaats om dit epistel te plaatsen Behalve tropisch regenwoud kent men ook montaan regenwoud ( in de tropen overgaand in nevelwoud), warm – gematigd regenwoud en koel-gematigd regenwoud; in één gebied ( aan de kust van Pacifisch Noordwest-Amerika) zelfs een overwegend uit naaldbomen bestaand regenwoud.

Na twee uren wandelen omhoog en omlaag hebben we genoeg gezien en gaan terug naar het begin van het park. We ontmoeten nog Peter en Fenne ( het sportieve jonge echtpaar – korfballer en hockeyster ) , Thelma en Nicolette die ook de gids de gids hebben gelaten en zelf aan de wandel zijn gegaan. We nemen koffie in het restaurant en gaan nog naar de Kolibrituin waar ze gevoerd worden via opgehangen bakjes waarin zich een zoet mengsel bevindt en zij zijn daar niet van weg te slaan want dan hoeven ze met hun snaveltjes niet in de bloemen te gaan hangen. Er werd verteld dat ze hierdoor korter leven nl. 5 jr. en in de natuur 8 jr. Enfin… het is de enige manier om ze van dichtbij te kunnen fotograferen. We gaan voor de lunch nog naar de warme bakker maar het is door de groep zo druk dat we ons snel beperken tot een paar koeken en terug gaan lopen naar ons hotel i.p.v. de bus terug te nemen. We moeten ( mogen) om 14.00 uur klaarstaan voor Canopy toer ( $ 35,- p.p.) en dat wordt een avontuur met kabelbanen met 16 tussengelegen stations in het regenwoud en kunnen dan de bomen in de hogere regionen gaan verkennen. We worden met 2 taxi’s opgehaald door de Canopy organisatie. Na een half uur bereiken we de plaats waar ze ons aan de kabels gaan hangen. Het ziet er voor sommigen onder ons wat onheilspellend uit en trekken wat groen/wit weg maar dat zie je tussen de groene bomen niet zo erg. Je krijgt een soort “bandbroek” aan, een helm op je hoofd, stevige handschoenen met daarin een reep leer om af te remmen. Het lijkt wel of we met een parachute uit een vliegtuig gedropt gaan worden! Er wordt een katrol aan je riem en een veiligheidskabel bevestigd zodat het onmogelijk is dat je van de kabel naar beneden dondert, maar je bent als leek toch niet helemaal gerust en dat is......... juist! Het avontuur! Zelfs Ellen, onze KLM purser, ziet wat bleekjes en heeft nu wat minder grappige praat met Peter die volgens zijn verhalen dit op kleinere schaal meer gedaan heeft. Na wat instructie:” hoe rem ik af als ik te hard ga”, wordt de groep een voor een aan de kabel gehangen en gaan we door het regenwoud via diverse platforms op weg. Het is werkelijk sensationeel! In een behoorlijk tempo suis je door en over het gebladerte en wordt je aan het eind opgevangen door een lid van de organisatie en kom je op een metalen rooster terecht en wacht je op het sein om weer verder te mogen gaan. Zonder erg laten ze je ook aan een kabel ineens naar beneden ploffen en dat voelt vreemd aan in de buikstreek en een van onze reisgenoten barst van de schrik in snikken uit!
Het blijkt allemaal erg veilig te gaan en als je te langzaam gaat zoals in mijn geval door teveel afremmen dan wordt je “opgehaald”. Spectaculair is zeker de Tarzan Schwung” te vermelden. Aan het eind is er een platvorm dat je via een trap kan bereiken. Bovenop staan de mannen van de organisatie met wat koorden in de handen. Aangezien ik als eerste boven kwam wist ik niet wat mij boven het hoofd hing! Ik werd aan een koord bevestigd, het hekje op het platform werd geopend en ik stond plots voor een diepe afgrond waar ik gewoon in werd gelazerd. Ik gaf natuurlijk een kreet alsof mijn laatste uur geslagen was maar toen ik in de gaten had dat ik een slinger beweging ging maken en als Tarzan door de ruimte ging werd ik er gewoon blij van! Niet iedereen deed mee, wel Hannie, op mijn aanvuren.
Achteraf had ik wel wat spijt want ik wist niet wat dit zou kunnen betekenen voor haar problemen met de rug. Na deze ervaring gingen we terug naar ons hotel. ’s Avonds hebben we gezamenlijk gegeten in het restaurant voor de grote open haard waar we zo nu en dan blokken tropisch hout in gooiden om de ruimte wat warmer te maken want hier in de bergen op deze hoogte van ca. 2500 mtr. is het zeer koel.

Dag 7, dinsdag 25-01:

Na het ontbijt van het hotel worden we door Selvatura Park Adventure organisatie met taxi’s opgehaald en blijven op slechte wegen in de bergen rijden. Na veel gehobbel komen we aan bij het park . We betalen hier om over 8 hangbruggen te mogen lopen S 20,- p.p. en gaan op weg. Het is een boeiende wandeling van laag naar hoog over de bruggen en de paden. Dit is een behoorlijk hoge investering geweest! De langste hangbrug is 170 mtr. en de diepte is ca. 40 mtr. De andere bruggen hebben lengtes van 68 tot 115 mtr. Na een uur wandelen en fotograferen gaan we aan de koffie en vertrekken naar het dorpje Santa Elena waar Freddy ons al met de bus en bagage op staat te wachten. Freddy heeft zonder onze hulp de koffers op de bus gekregen. We gaan de berg Monteverde nu verlaten en rijden in ca. 1½ uur de berg af om op de Pan America Highway te komen. Karen vertelde dat deze weg van Alaska tot in diepe zuiden van Zuid-Amerika loopt. Elk land dient wel voor zijn eigen weggedeelte te zorgen. Denk nu niet dat dit prachtige 6-baans autowegen zijn. Hier in C.R. zijn het net tweebaans wegen die nog wat onderhoud behoeven en de scheiding van de weg is ook niet overal even duidelijk. We hebben onderweg verschillende auto’s op hun kant langs de weg gezien. Hier beneden schijnt nu de zon en het is warm. We rijden langs een droog gebied en we zijn in de provincie Guanacaste met de specifieke Guanacasteboom die geen of nauwelijks bladeren heeft. Er lopen hier een bepaald soort koeien die goed tegen de heersende droogte kunnen. Karen vertelt ons dat de gezondheidszorg op een zeer hoog niveau staat en met Nederland of nog beter te vergelijken valt. Voor alle inwoners van C.R. is dit gratis evenals scholing tot 16 jaar. Dit is te danken aan het feit dat het land geen uitgaven voor defensie heeft ( geen leger) wel een wat sterkere politie c.q. burgerwacht. Het gemiddelde inkomen voor een werknemer/ster ligt op ca. $ 600,= Onderweg naar Liberia maken we nog een stop voor de lunch. Het is nog zo’n 75 km. naar ons hotel Ël Bramadero” in Liberia en het ligt pal aan de P.A.H. en het lawaai is behoorlijk. We krijgen een welkomsdrankje en ontvangen de sleutels uit handen van Karen die dit prima regels in alle hotels trouwens; zonder afgifte van de paspoorten; zij heeft de lijst met de namen van alle reizigers en hun paspoortnummers en die geeft zij af en ontvangt dan gelijk de sleutels.. Het complex is twee verdiepingen hoog en heeft zelfs een klein zwembad. De kamer valt wat tegen maar ligt toch redelijk ver van de “highway” en met airco is het wel twee nachten uit te houden en het is schoon. We gaan na wat rommelen in de kamer direct naar het zwembad en dat frist lekker op. We keuvelen wat aan de rand van het zwembad o.a. met drie Engelse jongens die hier op eigen gelegenheid aan het reizen waren. Vanavond gaan we met vier reisgenoten: Corrie, Joke, 2x Nico in het stadje Liberia eten. Voordat we naar het hotel gingen heeft Karen ons met de bus het stadje laten zien en de beste restaurants aangewezen en daar gaan wij nu ook eten. Het hotel ligt wel strategisch want je loopt zo het centrum in en morgen ben je met de bus direct op weg. Costa Rica telt ongeveer 4 miljoen inwoners, 90% is Rooms Katholiek, het is wat kleiner dan Nederland; de belangrijkste bronnen van inkomen zijn: export palmolie, bananen,koffie en toerisme.

Dag 8, woensdag 26-01:

We gaan weer ontbijten in Mussmanni en daarna naar de ranch ( ranchero/hacienda). We moeten nog wat inslaan voor de picknick die we onderweg gaan nuttigen.
Liberia is de provincie hoofdstad van Guanacaste, uitvalsbasis voor de dagexcursie naar
Het Nacional Parque Rincón de la Vieja. met veel vulkanisme, thermale bronnen, kokende modderpoelen en snelstromende beken.
We rijden een tijdje over de P.A.H. en slaan dan af naar de ranch/ hacienda een halfuur landinwaarts over een ongeasfalteerde weg waarop langzaam gereden dient te worden. In de hacienda staan de paarden al op ons te wachten en we krijgen elk een paard toegewezen. Degenen die al eerder vertrouwd zijn met paarden gaan het eerst en krijgen een “minder mak ?”paard. de rest komt dan in aanmerking voor “tammere/gedweeëre paarden”. We betalen $ 25,= voor het paard en twee gidsen hetgeen wij voor de duur , ca twee uur paardrijden, redelijk vonden.
We rijden een tijdje het land in en stappen na een uurtje af en gaan dan verder wandelen in een vulkanisch gebied.( Hier begint dus eigenlijk het park waarvoor $ 6,- entree betaald moet worden) Eerst lopen we twee uur door een groot bos met enorme bomen, we kunnen bijna door de wortels heen lopen. We zien wat leguanen en apen, vervolgens komen we bij borrelende modderpoelen die een temperatuur bereiken van 75° - 105° C. En je wordt door een hekwerkje op afstand gehouden en gewezen op gevaar! We maken een stop bij een snelstromend beekje en pakken een broodje of fruit uit onze rugzak. René, onze gaucho met zijn assistent, eten ook mee uit onze rugzak en het Friese roggebrood smaakt ze best! René ziet eruit als een echte “cowboy” met zijn hoed en zijn leeftijd van 74 jr. geef je hem niet. Hij schijnt 3 vrouwen en 21 kinderen te hebben maar het kan ook zijn dat hij hiermede zijn potentie wil bewijzen want het is een zeer mannelijk figuur! Hij galoppeert als een jonge god over de vlakte. Hij is ook erg behulpzaam bij het op- en afstijgen van de paarden. Wij vervolgen onze wandeling naar een snelstromende beek met een mooie smalle waterval van wel 15 meter hoogte waar zich een kleine lagune heeft gevormd . Met nog een paar reisgenoten: Aad, Nicolette , Peter en Fenne gaan we hierin even zwemmen en dat is een heerlijke verkoeling na de wandeling. Hierna gaan we verder en zien nog een neusbeertje maar dat is niet zo bijzonder; die komt op mensen af en denkt hier is wat eetbaars te halen. We gaan weer naar de paarden en gaan terug over de vlakte waar we onze paarden tot galopperen kunnen aansporen en arriveren weer in de hacienda. René krijgt nog een extra fooi en demonstreert de lasso en vangt ,onder gelach, Karen. Karen is zo weg van haar witte paard dat zij besluit om het te kopen. We gaan met de bus terug naar Liberia en René galoppeert ten afscheid een stukje naast onze rijdende bus. ’s-Avonds eten we in hetzelfde restaurant als gisteren met Corrien en Nico. Later blijkt dat we toch, ondanks alle voorzorgen, gestoken zijn door insecten en daar had de hele groep een paar dagen last van.


Dag 9, donderdag 27-01:

We rijden vroeg in de morgen naar La Fortuna. Eerst bezoeken we een kleine dierentuin die door particulieren en sponsors wordt gesteund. Er is een Duits meisje dat ons rondleidt. En er werken vrijwilligers. We zien een aantal dieren die in asiel genomen zijn o.a. papegaaien, vos, wasbeer, jaguar, poema, apen, diverse vogeltjes etc. Een aantal van deze dieren zien we nooit in de vrije natuur en kunnen deze nu van dichtbij bewonderen. Er wordt alleen aan het eind een donatie gevraagd . We vervolgen onze weg en komen bij een enorm stuwmeer ( 137 km. lang) en lunchen onderweg. Ik heb een Burrito; het is een soort opgerolde pannekoek met kip en saus aan de binnenkant + salade. Hannie neemt ham/kaas sandwich + salade, koffie en pineapple juice ( C. 9240 ). Wij zetten overal wat prijzen erbij zodat de toekomstige reizig(st) van het een en ander op de hoogte is en zo ook een bepaald budget kan vaststellen. We rijden nog over de stuwdam en het water staat erg hoog door de vele regens die in de afgelopen tijd zijn gevallen. De lucht is hier bedekt, geheel anders dan het gebied dat we vanmorgen verlaten hebben want daar scheen de zon nog volop. Zodra je hier in de bergen komt heb je grote kans op regen. De temp. Is hier ook weer lager en ik schat het op ca. 20°. We arriveren bij ons hotel “Lavas Tacotel Lodge”en zien de vulkaan Arenal die nog steeds behoorlijk actief is alleen aan de onderzijde, de bovenkant hult zich in de wolken. De vulkaan is 1633 mtr. hoog en is een zogeheten stratovulkaan zoals ook de vulkaan Stromboli in Italië. Een vulkaan die dagelijks druk opbouwt en ook dagelijks lava doet uitstromen. Vooral ’s-nachts moet dat een spectaculair gezicht zijn. Helaas zullen wij dit in onze vakantie moeten missen want alle vulkanen hullen zich in de wolken of de mist. Wij verkennen om 14.00 uur het stadje La Fortuna. Het ligt ca. 75 km. ten noorden van San José. De groep kan hier ook tegen lage kosten de was wegbrengen die dan de volgende dag in de middag gereed is. Liefhebbers en die waren er genoeg kunnen nu gebruik maken van de thermale baden om lekker te relaxen. De rest kan gaan “pinnen”voor dollars of colones en de supermarkt bezoeken. Wij pinnen voor alle zekerheid nog $ 100,= want in Panama kunnen we alleen met $ betalen. Wij kopen wat broodjes, kaas, fruit ,yoghurt en wijn voor ons avondmaal in de lodge. Je kunt praktisch overal internetten. We maken het samen ‘-s-avonds in de lodge met kaarsen en wijn gezellig. Buiten regent het inmiddels.


Dag 10 : vrijdag 28-01:

We gaan van La Fortuna naar Câno Nero. We gaan vroeg op pad en stoppen bij een Stopa na 1½ uur. Een stopa is een klein soort restaurant waarin door de autochtone bevoking vaak gegeten wordt. Het is soberder dan een “restaurante”, goedkoper en hebben geen uitgebreide menukaart. Het geserveerde voedsel kan echter wel uitstekend zijn! We betalen hier ook de boot met gids ( $ 40,= p.p. ) en gaan na het ontbijt de boot in voor een vaartocht van ca. 2 uren. Wat we hier op het gebied van vogels te zien krijgen is fantastisch. We kunnen er op onze lijst een heleboel “afvinken”. We zien veel “Jezus Christus “leguanen die bij onraad over het water kunnen rennen en ook wat kaaimannen. Ooievaars, lepelaars, ibissen, zilverreigers doen hun best in de lagere waterstand om wat kreeftjes en vissen in te slaan. Hert ziet er op bepaalde plaatsen paradijselijk uit! We krijgen nog en warme lunch aangeboden die in de prijs was begrepen.. We gaan weer terug. Het blijft de hele dag bewolkt en de zon laat zich nauwelijks zien. Onderweg stoppen we bij een restaurant dat bekend staat om zijn vele leguanen die hier in de bomen liggen en zelfs op de grond vlakbij het restaurant. Vooral de grote oranje leguanen vallen op. Karen vertelde dat er veel meer geweest zijn en dat er een groot aantal gevangen en waarschijnlijk geconsumeerd zijn. De smaak zou tussen kip en vis liggen. We worden onaangenaam verrast door de mededeling van verschillende reisgenoten dat er geld ontvreemd is. Er wordt hiervan bij de bedrijfsleiding van het hotel melding gemaakt en de politie kwam ’s avonds rapport opmaken bij de gedupeerden.

Dag 11 : zaterdag 29-01:

We rijden naar ons volgende hotel “Lodge Ara Ambiqua” in Puerto Viejo de Sarapiqui.
Het is een kleinschalig familiehotel met een zeer fraaie ligging met mooie tuin en zwembad.
De vogels worden hier gevoerd en dat kan je de hele dag merken door alle vogelgeluiden die je hoort. We komen hier om 10.00 uur aan en we kunnen na de koffer transfer even rondkijken in deze gezellige sfeer en de lodges zien er ook leuk uit. We gaan raften in een snelstromende rivier voor diegenen die dat willen. Hannie gaat deze keer niet mee vanwege haar rug. Op de “raftplaats” worden we onthaald met veel instructies zodat je op tijd de peddel in het water moet steken en stoppen op bevel etc. We steken met veel enthousiasme van wal met twee gele rubberen boten waarin elk vijf van onze ploeg gaan plus een “kapitein”. De snelle stroming brengt ons al snel bij de eerste stroomversnelling en dat is wel even afzien want deze onnatuurlijke bewegingen zijn wij niet gewend. Je moet om niet uit de boot te vallen je rechtervoet onder de bank klem zetten en de linker zet ook enigszins klem voor zover dat mogelijk is. Je zit op de buitenkant van de boot met zwemvest , helm en peddel. Zo gaat dat vele stroomversnelling door. Cees loopt nog een kleine verwonding op aan zijn duim en de boten worden hiervoor even stilgelegd om zijn duim in te tapen. Ellen, onze KLM purser valt uit de boot maar is weer snel binnenboord. Er peddelt overigens een gids voorop in een kajak om eventueel in te grijpen als er wat misgaat! Aafke ziet het allemaal gebeuren en wordt angstig en het huilen staat haar nader dan het lachen. We gaan hiervoor aan land en na uitvoerig overleg gaat zij terug met een taxi. Peter, haar vriend, mag doorgaan! We eten wat fruit dat door de gidsen netjes op de omgekeerde kajak wordt geserveerd. Op verzoek stoppen we nog een keer om de “gifkikkers”te zien en met succes: de groen/zwarte en de oranje/rode zijn in beeld. Het laatste deel van de rafting verloopt verder vlekkenloos en in het hotel nemen we een sandwich en een biertje om even over onze ervaringen bij te praten. We zijn verder vrij in de middag voor het zwembad of wandeling in de tuin. Vanavond eten we in het restaurant van het hotel. Er is van het raften – avontuur een digitale fotosessie gemaakt die we voor $ 80,- konden aanschaffen. Iedereen vond dit te duur! De fotograaf had beter gewoon wat foto’s kunnen maken en dan had hij ze aan iedereen direct kunnen verkopen. Uiteindelijk hebben Peter en Fenne twee CD’s gekocht voor $ 60,= en die voor $ 10,= doorverkocht aan belangstellenden in de groep. Ze worden na het kopiëren in Nederland opgestuurd.
.
Dag 12: zondag 30-01:

Vandaag rijden we naar het bekende schildpaddenstrand bij Tortuguero. Helaas zullen we de grote lederschildpadden niet aantreffen want die kun je alleen in oktober zien. We moeten van te voren een klein “pack”maken want de bagage blijft bovenop de bus. De bus kan namelijk niet bij Tortuguero komen want deze plaats is alleen per kleine boot bereikbaar en het is ruim twee uur varen door rivieren en kreken van de lagune die evenwijdig aan de kust loopt. We zien hier en daar wel een schildpad ( kleiner soort dan de lederschildpad) op een boomstam. Ondanks de bewolking is het een mooie tocht door de lagune middels brede stromen en kreken. We worden bij de steiger afgezet van het hotel “Jungle Lodge” . De lodges zijn voorzien van golfplaten daken en je loopt over een houten overdekte waranda naar alle lodges, zodat je bij regenval droog in de lodge kunt komen. Binnenin zien ze er verzorgd uit met eveneens hardhouten vloeren. De zon begint door te komen en we gaan naar het kleine maar mooi gelegen zwembad en nestelen ons in de ligstoelen. Wij hebben ons laten vertellen dat deze periode de “natte tijd”is voor het caraibisch gebied en de “droge tijd” is nu aan de Pacific kant. Tot dusverre klopt die theorie wel, ook voor de rest van onze vakantie. In de bar drinken we een biertje en een pina colado. Terwijl we over het water uitkijken komt er na de zonneschijn plotseling een tropische bui aanzetten die behoorlijk heftig is en ook weer snel verdwijnt. Vanavond steken we met de boot ( watertaxi) in twee groepen over naar de overkant en bezoeken dan het plaatsje Tortuguero en eten in de soda “Miss Miriam” waarin vroeger mamma het eten bereidde maar zij overleed vrij jong ( 47 jr. )en de soda wordt nu door de dochters voortgezet. Een dag tevoren hebben we moeten opgeven of we vis,,kip dan wel kreeft wilden bestellen en Karen heeft dat doorgebeld. Wat een dorp zèg! Er is geen bestrating, wel een kleine supermarkt en de houten huisjes staan kris kras door elkaar. Het is maar goed dat het al donker is, hoewel je moet wel op je voeten letten waar je ze neerzet want de grond is niet mooi geëgaliseerd! We lopen ook nog even naar de kust om naar de branding te kijken want die ligt vlak ten het dorp aan. Caraibischer kan het eigenlijk niet. De bevolking langs het gehele Caraibische gebied is armer dan aan de Pacific kant. Het eten is overigens zeer goed en betaalbaar ( C 6500,= incl. 2x bier + cola en 2 x diner). Wij zijn de tweede ploeg die via de watertaxi naar de Jungle Lodge moet en dat nemen we waar door naar de lokale discotheek met Karen te gaan! Wat een tent zèg! Het is een houten keet met wat primitieve verlichting, een houten bar, een houten vloer, een neger met baard achter de bar en de tent lijkt zo uit de jaren dertig te komen. Karen en Jozette dansen met een paar jongens uit het dorp en dat gaat ze zeer goed af en de sfeer met de Salsa muziek is geweldig. Aad, de man van Jozette staat met zijn biertje in de hand naar Jozette te kijken die al haar energie in het dansen stopt. Dit is een tempo dat wij aan de bar niet bij kunnen houden hoewel Hannie en ik nog wel een paar dansjes maken maar meer op een langzamer niveau. Uiteindelijk na een goed half uur gaan we weer terug met de watertaxi en vallen in onze lodge no. 11 gelijk in slaap.

Dag 13, maandag 31-01.

Vroeg in de morgen worden we gewekt door een enorme tropische regenbui die op de golfplaten neerklettert en het gebrul van de brulapen die schijnbaar de bui niet erg kunnen waarderen. We vertrekken zoals we gekomen zijn: met de snelle boot die plaats biedt aan ca. 25 persponen. We scheuren met 300 pk aan buitenboordmotoren door de brede lagune. Het regent nog steeds en dat blijft zo de gehele dag aan deze kant van C.R. We klimmen aan wal, want er is geen aanlegsteiger en zien Freddy al met zijn bus. Het is nog ca. 4 uur rijden incl. 45 min. rustpauze naar Cahuita . Onderweg naar Pto. Limon stoppen we nog voor een Luiaard die laag in een kleine boom zat zodat bijna iedereen de bus uitvloog om van dichtbij een foto te maken. In Pto. Limon stoppen we voor een mooie “hamburgertent” die we tot dusverre nog niet gezien hadden, zelfs een “Mussmanni” zaak kon hier niet tegenop. Wij gaan nog even het stadje in en kopen een paar T-shirts voor onze kleinkinderen Kenneth en Mike ( C.9000,=) en die zijn bedrukt met giftige gekleurde kikkers en een paar cartons van de bekende wijn. Na Pto. Limon is het nog zo’n 45 km. naar Cahuita dat vroeger een soort piratennest is geweest. De wegen zijn slecht en Freddy moet goed uitkijken naar de gaten in de weg. Je kunt dus ook niet sneller rijden dan 40-60 km.p.u. en dan praten we nog over een belangrijke doorgangsweg. Op de binnenwegen sukkelen we met zo’n 10-20 km. p.u.. We komen ca. 15.00 uur aan bij onze lodge “Cabanas Arrecife”,die helaas niet zo ruim is als de vorige en ook hier staan meer bedden dan wij nodig hebben n.l. drie bedden die goed zijn voor 4 personen. Ze verhuren hier dan ook vaak kamers voor één prijs per familie ( $ 35 – 60 p. n. ). We gaan het stadje Cahuita verkennen en ook hier zijn de straten ongeplaveid en er staan plassen in (klei en hobbelige kiezels). ’s-Avonds eten we bij Miss Edith een heerlijk in zee vers gevangen vis. Met nog een paar reizigers ( Corrien, Nico, Cees en Hanneke) drinken we in de Coconut bar een paar drankjes met live muziek dat door een trio negerbandje wordt gespeeld. De huizen , de straten, de branding die je van de Caraibische zee overal kunt horen, de reggae muziek, de mensen: Ja, dit is Caraibische kant van Costa Rica!




Dag 14 dinsdag 01-02:

Na het ontbijt maken we met Corrie en Nico een wandeling door het Nacional Parque van Cahuita. Het is een wandeling langs de kust door het bos. Er is een eenvoudig zanderig pad gemaakt en we moeten onderweg nog onze schoenen uittrekken om een beekje over te steken.
Het is een redelijk zonnige dag met ook veel bewoking. Het is met de groene jungle die in het strand overgaat steeds weer facinerend mooi. We komen wat agressieve Capucyn apen tegen waar een aantal mensen voor op de loop gingen. Je moet zo’n beest gewoon imponeren en dan gaat hij vanzelf weg. Verderop waren er nog meer en hier was het mogelijk om ze van dichtbij te fotograferen wat in onze vakantie niet eerder gelukt was.We doen lang over de tocht en we gaan zo nu en dan op een van de kleine strandjes zitten. Het weer is wisselvallig. We komen steeds meer mensen van onze groep tegen die wat later dan wij gestart zijn. Aan het eind komt er nog een hoosbui waarvoor we gelukkig op tijd konden schuilen en de reizigersgroep was bijna hier kompleet. Ik meen dat Thelma, Nicolette en Ellen ( niet de KLM pursur) terugliepen terwijl wij met z’n allen aan het eind van de wandeling met de lokale bus terugreden na eerst nog wat gedronken en gegeten te hebben in een nabijgelegen restaurant.
’s-Avonds eten we in restaurant Relax een heerlijke Pizza en in de Coconutbar nemen we afscheid van Ellen ( purser) want die gaat morgen met de lokale bus naar San José, vervolgens met het vliegtuig naar Atlanta en daarna met de KLM naar Schiphol. Het is jammer voor de groep want ze had leuke verhalen en veel humor.

Dag 15, woensdag 02-02:

Vandaag rijden we van Cahuita naar Panama en komen dan in de provincie Bocas del Toro. Na 15 km. rijden komen we bij de grens. Je ziet hier heel duidelijk de naweeën van de overstroming die een week voor onze vakantie heeft plaatsgevonden. Wanneer je langs de weg naar beneden kijkt zie je hoe de bevolking probeert de modder uit de huizen te krijgen. Het is nu gelukkig droog maar de misère is hier duidelijk aanwezig. Iemand van een supermarkt legt de schoenen op het golfplaten dak om te drogen in de zon. Toch valt het op dat de mensen toch redelijk schone kleren aan hebben. Bij de brug naar de grens worden kaplaarzen aangeboden ( de een zijn dood is een ander zijn brood). Deze grensovergang bestaat uit een smalle ijzeren brug over een zeer brede rivier. Deze brug stamt volgens mij uit de jaren 30 en bij het nader bekijken lijkt mij wat meer onderhoud noodzaak! Er kan precies één vrachtwagen/bus over de brug. Wij moeten eruit en de bus gaat met Freddy over de brug naar een plaats waar de bus ontsmet gaat worden . Karen heeft intussen alle paspoorten verzameld en gaat naar het douanebureau voor stempeling. Voor een snellere afhandeling had ze ons gevraagd twee fotokopieën van het paspoort te maken. Wij wachten geduldig op haar terugkeer ( 30 min.) en intussen laat ik mijn schoenen “poetsen”door een jochie van een jaar of 5/6 die met een tandenborstel en een flesje water mijn schoenen te lijf gaat. Hij heeft ook nog een houten blok waarop ik mijn schoen kan zetten. Wij geven hem een dollar. Karen vertelt later dat deze schoenpoetsertjes niet naar school gaan maar dat er een avondproject is opgestart om deze kinderen toch wat educatie te geven. Je kunt ze ook beter wat te eten geven dan geld want dat verdwijnt in de zakken van de ouders. Na de Costa Rica douane krijgen we nog de Panama douane die ook de paspoorten moet zien en ze kijken ook even in de bus maar alles bij elkaar duurt zo’n grensovergang gauw twee uren. Hierna rijden we door prachtig ruig bergachtig terrein en bereiken vrij vlot de de steiger van de speedboot die ons met nog meer passagiers en de bagage naar de hoofdstad Bocas del Toro op het eiland Isla de Colon zal brengen. Deze boot heeft twee buitenboordmotoren van elk 225 PK en het is een scheurijzer. We varen door een uitgestrekte lagune en op de oevers zie je allerlei huisjes/krotjes op palen en dat doet aan Thailand of Indonesië denken. Na een half uur varen worden we afgezet . Een pick-up taxi neemt al onze bagage over en brengt deze naar het hotel “Los Delfines”. Wij lopen met Karen door het stadje naar ons hotel waar we twee nachten zullen doorbrengen. Het weer knapt wat op, het is droog maar de zon laat zich nog niet zien. De huizen zijn kleurrijk geverfd met pasteltinten in blauw, geel, rose etc. en dat doet wel erg leuk aan. Ze zijn in het stadje al voorbereidingen aan het treffen voor carnaval op 8 februari en dat zullen we helaas moeten missen want dan zijn we op de datum van vertrek uit Costa Rica. Ik koop nog een T-shirt met Panama opdruk. Op straat worden veel zelfgemaakte sieraden aangeboden. Er zijn veel soda’s en restaurantes, dus je zult hier niet van de honger omkomen. Je kunt ook zien dat het stadje geheel op het toerisme is gebaseerd. Over het algemeen is alles hier hoger in prijs dan in Costa Rica. Je betaalt alles in $ en je krijgt ook $ terug behalve zeer kleine bedragen worden met pasmunt afgerekend ( Balboa Panamees kleingeld en USA muntgeld). Je kunt vanuit ons hotel, onze kamers liggen op de 1e etage, het straatbeeld van Bocas del Toro bekijken en verderop zie je de branding van de Caraibische zee. Je moet je voorstellen dat dit achter de branding een gigantische Lagune is met vele eilanden waar je dagen in kunt varen zonder dat je de Caraibische zee kunt zien. Op de waranda van het hotel drinken we onze bekende Cabernet Sauvignon wijn en kijken hoe de schemer vrij snel in duisternis verandert. Karen weet voor de avond een goed restaurant en daar gaan we met z’n allen eten aan aparte tafeltjes. Ik neem een Pollo Cordon Bleu met frites en dat is een prima keus; we zitten buiten op het balcon van het hotel en kijken naar het straatbeeld. Onder ons kwebbelen een paar vrouwen die beiden in verwachting zijn en bevoelen elkaars buik. Er lopen veel kinderen op straat en er wordt veel gelachen. Het is ook druk vanwege de handelaars die op straat sieraden en andere snuisterijen trachten te verkopen. We lopen op ons dooie gemak naar ons hotel en kijken nog even TV. Morgen wacht ons weer een nieuw avontuur!

Dag 16, donderdag 03-02:

Vandaag staat de zeiltocht met de Catamaran op het programma. We lopen om 09.15 uur naar de haven en stappen met onze blote voeten aan boord waar Marcel, de eigenaar, ons verwelkomt Trossen los en ik mag aan het stuurrad zitten en krijg gedurende een uur aanwijzingen van Marcel. Het is een man van ca. 45 jr., Duits van origin en hij heeft al vele oceanen bevaren. Hij is hier nu ca. 5 jr. en leeft van de opbrengst van zijn boot. Wij betalen hem $ 25,- per pers. incl. kleine lunch en een drankje. Volgens het levenspeil in Panama kan hij hier wel een maandje van leven ( 20 x $ 25,= ) denk ik en dan dient zich de volgende groep van Djoser of een andere groep zich weer aan. Hij brengt ons in een deel van de lagune waar we wat dolfijnen zien en we kunnen twee keer op verschillende plaatsen snorkelen. Het is fraai weer met veel zon en het is een uitgelezen dag om te zeilen en te zonnen wat door iedereen gedaan wordt. Tussen de middag maken Marcel en Karen broodjes voor ons klaar. Er worden ook nog een paar hengels uitgehangen maar die leveren niets op. Misschien hengelen Peter en Aad niet goed of er is te weinig vis in de Lagune wat ik niet geloof want anders zijn er geen dolfijnen. Ik denk dat de heren meer door andere zaken afgeleid worden. De vele eilandjes die we tegenkomen zijn op de oevers begroeid met mangroven. Tijdens het snorkelen valt er hier en daar wel wat te zien aan zeesterren, stukjes koraal, wat gekleurde vissen, anemomen etc. maar over het algemeen gesproken is dat toch minimaal want de meesten in onze groep zijn wat dat betreft verwend! We varen terug naar Bocas del Toro met een stevig windje en met Ellen aan het stuur gaat het geweldig en zij maakt goed gebruik van de wind zodat wij ca. 16.00 weer vaste voet aan de wal krijgen en rekenen met Marcel af. We kopen in de supermarkt muggenspul, zonnebrandcrême, wijn, brood en beleg voor het ontbijt. De wijn ondergaat dezelfde behandeling als gisteren: op de waranda van het hotel met onze reisgenoten: Bianca, Nicolette, Thelma, Corrien, Nico, Cees en Hanneke.’s-Avonds eten we in hetzelfde restaurant met Nico en Corrien.

Dag 17 , vrijdag 04-02:

De ferryboot brengt ons weer naar het vaste land en wij rijden naar onze volgende bestemming: Boquete. We rijden door de bergen van de provincie Bocas del Toro en dat is een geweldige ervaring. Ruige natuur met prachtige vergezichten! Na een half uur moeten we stoppen voor een wegopbreking en dat gebeurde om 08.30. Ze laten dan het verkeer van de andere kant door en na 09.00 uur sluiten ze weg voor twee uren af! Karen wist dit , vandaar dat wij zo vroeg uit de veren moesten ( 06.00 uur) anders sta je hier twee uren niets te doen!
Peter ontpopt zich nu als voetballer; hij heeft ergens een half lekke bal opgedaan en op het asfalt van de weg tikken we met een aantal van ons tegen de bal die zo nu en dan in een diepe greppel verdwijnt. Om 09.00 uur krijgen we groen licht van een dame die Karen kent en die hier blijkbaar de leiding heeft om dit allemaal te regelen. Het blijft een adembenemende tocht met ruige bossen, snelle rivieren en uitgestrekte meren. Ik vond dit gebied mooier en ongerepter dan in C.R. De wegen zijn hier ook beter als we op de Pan American Highway rijden en je ziet dat er aan de weg gewerkt wordt. We komen na een koffiestop om 14.00 uur aan in Boquete. Een leuk stadje dat aan een snel stromende beek ligt. Een zijtak hiervan stroomt zelfs onder ons hotel “Fundadores” door! Het stadje ligt op ca. 1000 mtr. en het is hier koel terwijl de zon schijnt. Wij gaan naast het hotel op een klein terrasje koffie drinken en dat is dezelfde kwaliteit als in het New Café ( San José ). Thelma schuift ook bij ons aan en besluiten gezamenlijk een wandeling te maken. De groep gaat een excursie maken naar een koffieplantage maar aangezien wij daar eerdere ervaringen mee hebben opgedaan besluiten wij als enigen de middag voor ons zelf te houden. We wandelen met z’n drieën langs de weg naar boven en hoofdzakelijk langs de beek die ook door het stadje Boquete voert. Het is een mooie wandeling en hiermee zijn we zo’n vier uur onderweg en zien ook nog oorspronkelijke indianen typen in specifieke kleding. In het stadje “winkelen”we nog wat in een leuke boutique en kopen wat souvenirs. Het is eigenlijk de leukste boutique die wij gedurende de vakantie gezien hebben. Van de eigenaar krijgen we zelfs nog een bekertje koffie. Tegen zevenen gaan we met Thelma eten bij de Mexicaan maar daar viel het eten voor het eerst wat tegen hoewel de entourage ( allerlei beschilderde kamertjes) wel leuk was.We verbrassen met z’ndrieën $ 18,50. Morgenvroeg moeten we al om 05.45 inladen voor de volgende stop Dominical.

Dag 18, zaterdag 05-02

We vertrekken weer vroeg ( 06.15 uur) naar de grens Panama – Costa Rica. en komen 08.00 Costaricaanse tijd aan de grens. Karen neemt de paspoorten weer in met de fotokopie (1x), bij de vorige grensovergang hebben we twee fotokopieën van ons paspoort ingeleverd want dat schijnt de afhandeling te “versnellen”. Na ruim een uur is de eerste stap gezet om de C.R. grens te bereiken. We stappen uit de bus want die moet door de ontsmetting. Wij lopen verder achter Karen aan met onze paspoorten die wij individueel moeten afhandelen bij de C.R. douane. Het duurt nogal lang en met $ 20,= smeergeld uit de fooienpot worden nu alle paspoorten verzameld en die worden snel afgehandeld. We kunnen in het “niemansland”bij Mussmanni gaan ontbijten. Na een half uur lopen we naar onze bus. Er gebeuren nu twee onverwachte dingen: Karen had voor haar nieuwe huis twee rieten manden gekocht ( impuls aankoop) hetgeen door een douanier werd opgemerkt die Karen vertelde dat die niet zo maar ingevoerd konden worden. Dit werkte wel op onze lachstuipen maar niet op die van Karen.
Nou , Karen, eindelijk zijn we van die dingen verlost! Enfin met een beetje heen en weer gepraat moesten de manden alleen naar de ontsmetting en waarschijnlijk heeft het eerder gegeven smeergeld wel geholpen. Later werden de manden teruggebracht maar de ontsmetting heeft natuurlijk nooit plaatsgevonden en dat was alleen maar voor het idee van de douane om het hoofd hoog te kunnen houden. Hierna gebeurde nog iets wat veel indruk op ons heeft gemaakt. Een vrachtwagen scheerde rakelings langs onze bus ( die stond nog stil voor de inklaring) omdat deze door zijn remmen was gegaan. Vervolgens raakte hij bijna een auto met gasflessen die vlak achter onze bus stond en daverde op een andere vrachtwagen die om zijn as vloog en het eind van de ongeremde vrachtwagen was een obstakel dat wij niet meer gezien hebben maar daarop is hij tot stilstand gekomen. Na de klap brak er even paniek uit en iedereen liep erop af en dat gaf ook weer extra vertraging tijdens de douane afhandeling want de bus van Freddy moest ook nog ingeklaard worden. Politiewagen en ambulances waren snel ter plaatse en later vernamen wij van Karen uit een klein krantenartikel dat er 3 personen gewond geraakt waren. Uiteindelijk hebben we totaal 2½ uur tijd verspild aan de douane afhandelingen. We worden nog tweemaal door de politie van C.R. aangehouden en deze willen ook nog de paspoorten bekijken terwijl wij de grens al gepasseerd zijn.. Eindelijk komen we in ons volgende lodge hotel “Villas Rio Mar”en dat doet alle narigheid weer vergeten want dit ziet er erg leuk uit met mooie lodges in de tropische tuin en een groot zwembad met een bar waar je allerlei lekkere drankjes en hapjes kunt bestellen en dat deden wij ook. Om ca. 16.00 uur lopen wij met Nico en Corrie naar het dorp waar ik nog een postzegel koop voor een ansichtkaart, we kijken even op het strand waar helaas nogal wat zwerfvuil ligt, er is ook een camping en in een café bij het strand drinken we nog een drankje en lopen langs de supermarkt voor water, bier en pinda’s. We zagen ook nog het schouwspel van de ondergaande zon die om ca 17.45 uur “wegdook” in de Stille Oceaan . Aangezien Costa Rica dicht aan de evenaar ligt is het daglicht van 06.00 tot 18.00 uur aanwezig. ‘s Avonds eten we in het restaurant van het hotel. Het plezierige hier is ook dat je met opgave van je kamernummer alles aan het einde kunt afrekenen met eventueel creditcard, dollars of colones zodat je niet met geld in je zak hoeft te lopen. De Filet Mignon was overigens super maar dan betaal hiervoor ook $14,=.

Dag 19, zondag 05-02:

Het is plezierig opstaan in de lodge met het getjilp van de vele vogeltjes in de tuin en op het dak. We gaan ontbijten in het restaurant waar een goed gevuld buffet voor ons gereed staat.
Ons plan voor de dag is om naar een oude cacao-plantage te gaan . Een zekere mr. Ewing heeft in 1970 de plantage aan de kust gekocht en heeft er in ruim 30 jaar een botanische tuin van gemaakt met diverse wandeltrajecten. De hacienda heet Baru De entree kost $ 6 p.p. en je krijgt een routebeschrijving. We lopen met ca 13 personen het park afzonderlijk in met kleine groepjes. Er zijn veel ceder- en rosewood bomen. Over de waterdoorgangen zijn houten primitieve bruggetjes gelegd. Bij een van die bruggetjes zien we een stuk of twaalf baby-kaaimannen. Ik zei nog uit gekkigheid tegen iemand die stond te filmen : ‘zal ik er een voor je pakken dan kan je hem beter voor je lens krijgen” Ik liep door maar vernam van de mensen die achter mij liepen dat moeder kaaiman zich direct onder het bruggetje bevond en met zijn kop opdook uit de modder om zeker haar kroost te beschermen! Ben ik blij dat ik niet dat kleine baby-kaaimannetje heb gepakt dan was ik vast nu zonder hand teruggekomen!. Na een uurtje of zo zijn we met de bus en Freddy teruggereden naar ons hotel en halverwege bij het strand lieten we ons afzetten voor een wandeling over het strand. Corrien en Nico bleven nog even bij ons maar wij zijn nog een half uur op het strand gebleven om naar de hoge golven te kijken waarin een paar enthousiastelingen probeerden met een plankje in de golven te surfen. Dat lukte bijna niemand. We wandelen daarna via het café van gisteren naar ons hotel en gaan nog even naar het zwembad. We houden vanavond officieel afscheid in het restaurant van het hotel. We hebben voor Karen en Freddy geld ingezameld. Hannie kwam op het leuke idee om het geld voor Karen niet zoals gebruikelijk in een enveloppe te geven maar te verstoppen in een cocosnoot. Naar die cocosnoot hebben we nog een tijdje gezocht op het strand en uiteindelijk vonden we er een die geschikt was nadat hij aan de buitenkant schoongekrabt was . Hannie plukte onderweg wat takjes, bloemen, palmblad etc. en vulde de cocosnoot keurig op tot een fraai stukje en dat vond iedereen prachtig.Ik hield een kleine toespraakje om Karen te bedanken voor de goede zorgen en de uitstekende begeleiding. Het grapje met de cocosnoot was: “ja, Karen, je denkt ik krijg een enveloppe maar de groep heeft gemeend je deze opgemaakte cocosnoot te moeten schenken i.p.v. de enveloppe”. We gaven Karen nog een grote aansichtkaart met daarop de vulkaan Arenal die we helaas gemist hebben en iedereen heeft op de achterkant een paar leuke afscheidswoorden geschreven. Tegen Karen zei ik : “Als je nu met de volgende groep op reis gaat en je ziet dan ook de Arenal vulkaan niet dan kan je hem aan de hand van deze aansichtkaart laten zien! Peter houdt een leuke toespraak voor Freddy in het Engels en het leek of hij dit soort toespraken in het Engels dagelijks doet.
Freddy kreeg de rest van de fooienpot $ 235 en dat werd aan tafel nog enigszins aangevuld.

Dag 20, maandag 07-02

Dominical – San José. We rijden om 13.00 uur weg en we hebben met de groep nog lekker kunnen luieren in het zonnetje bij het zwembad. We hebben het hier lekker rustig gehad en nemen met moeite afscheid van onze lodge, zwembad en tuin. We rijden constant door de bergen en op verschillende plaatsen hebben we uitzicht op lagere delen van het gebergte en daar bevindt zich het wolkendek terwijl wij in de zon rijden. Het is een fenomenaal uitzicht en het is jammer dat de bus hier niet voor kan stoppen om wat foto’s te maken want er dient zich geen stopplaats voor de bus aan en het is te gevaarlijk om zomaar op de weg te stoppen. Onderweg tijdens een koffiestop maken we nog een groepsfoto met drie digitale camera’s en hopen degenen die hier niet over beschikten dat zij de groepsfoto per é-mail mogen ontvangen. We naderen San José via Carthago ( oude hoofdstad die grotendeels door een vulkaan uitbarting werd vernietigd), San Pedro ( chique voorstad van San José met “topshops”) en arriveren hier omstreeks 18.00 uur bij het Gran Hotel in het centrum. We gaan met Corrie en Nico eten in News Café dat in onze vakantie bijna onze “stamkroeg”geworden is. Later zie je de rest van de groep ook binnenschuifelen want die weten inmiddels ook waar het lekker eten is. We gokken met z’n allen nog in de kelder van het hotel . Peter en Fenne winnen en gaan in de bar de winst opdrinken en ik verlies $ 20,=. Jammer dat we de mooie vogel Quetzal en de vulkanen tijdens onze vakantie niet gezien hebben. Wie weet komt er nog een volgende keer!!

Dag 21, dinsdag 08-02
Vertrek uit San – José We hebben nog gewinkeld, koffie gedronken en taart gegeten als ontbijt in New Café. 15.05 uur vluchtno. MP 646 naar Miami aankomst 18.45 uur Vertrek naar Amsterdam 20.30 uur . Douane: zelfde handelingen als de heenreis. Het leek wel of de reis korter was dan heen.

Dag 22, woensdag: 09-02:
Aankomst Amsterdam – Schiphol 11.05 uur. We nemen de trein van Rotterdam C.S. van 12.19 uur en arriveren in Rotterdam 13.30 uur.
We hebben een leuke, avontuurlijke en afwisselende vakantie gehad mede door de reizigersgroep , de Djoser reisorganisatie en zeker door onze charmante reisleidster Karen Vink. Wij kunnen iedereen een vakantie in Costa Rica aanbevelen.

Geschiedenis ( een paar hoofdlijnen ):
13.000 jr. v. Chr. Zijn er al sporen van menselijke aanwezigheid. Het meest indrukwekkend zijn de ronde stenen bollen uit de pre-Columbiaanse tijd. De eerste Europeanen verschijnen na de ontdekking door Columbus in 1502 ( vierde en laatste reis).
1821 onafhankelijkheid van Spanje. 1856 militair avontuur van William Walker maar werd door de inderhaast opgetrommelde burgerwacht naar Nicaragua teruggedreven in een houten fort. Juan Santamaria, een jonge tamboer, wist het fort in brand te steken maar liet het leven. De internationale luchthaven van San José is naar hem vernoemd. De grenzen tussen Nicaragua en Costa Rica werden in 1889 vastgelegd en met het zogenoemde Davidverdrag werden in 1944 de grenzen met Panama geregeld.
Toen in 1948 de Costaricaanse senaat de verkiezingen annuleerde om de kandidaat van de oppositie het presidentschap te ontzeggen, laaide een burgeroorlog op die 2000 mensen het leven kostte. Het conflict werd bijgelegd en een nieuwe president nam de touwtjes in handen. Het leger werd vogelvrij verklaard.
In 1987 ontving president Oscar Arias Sanchez de nobelprijs voor de vrede.

Opgesteld door: J.G. de Ronde, Roestmos 4, 3069 AR Rotterdam. tel. 010-4216061