Rondreis Costa Rica en Panama 2011

8 oktober: De dag dat alles anders werd.
De dag dat mijn bange vermoedens bevestigd worden: de kampeerreis door Zuid Afrika, Botswana, Namibië en Zambia is definitief geannuleerd wegens te weinig deelnemers (het zijn er maar 2). Gisteravond zag ik dat de reisdatum niet meer op de site stond, en vanmorgen werd via de telefoon de annulering bevestigd, er zou een brief thuis op de mat liggen. Maar ja, ik ben niet thuis, ik ben bij mijn ouders, want vandaag is het de dag van het Gelredome, van Rood, van Symphonica in Rosso, dus van Nick & Simon. Niet dat ik nou zo’n fan ben, maar Symphonica wilde ik toch wel een keertje meemaken, dus toen we besloten papa en mama kaartjes kado te doen, was de beslissing om zelf ook mee te gaan niet zo heel moeilijk. Maar dit is toch wel een hele grote domper, en het was al niet zo’n fantastisch jaar. Maar goed, ik wíl en ik gá op vakantie! Maar waarheen. Eerst maar proberen of ik met de daaropvolgende reis mee kan, maar helaas, de week tussen kerst en oud en nieuw kan ik echt geen vrij, dus ik moet iets zoeken voor de 4 weken voor de kerst. Na wat rondkijken op de site zijn er 2 opties over, omdat ik 2 jaar ervoor naar Thailand ben geweest, valt Azië af, ik wil wat anders. Het kiezen is tussen Noord India en Nepal, of Costa Rica en Panama. Deze laatste stond al op mijn verlanglijstje, dat zou mijn volgende bestemming worden had ik al besloten. Na een telefoontje met Djoser valt Noord India en Nepal ook af ivm visa, en op de Costa Rica-Panama reis ga ik voor het minimum van 8 deelnemers zorgen, dus de keus was eigenlijk vrij snel gemaakt, het wordt Costa Rica en Panama!!

26 november: Inpakstress.
Poe hee, die inpakstress is killing!! Was nr. 3 zit in de machine, maar de keuzes, wat neem ik mee, en belangrijker, wat laat ik thuis! Welke broeken wel, welke niet, t-shirts, neem ik wel of geen hemdjes mee, pffft. En dan de rest nog, want die toilettas hè, ik blijf wel een vrouw. Het zal mij benieuwen, of het allemaal in mijn rugzak past, en hoeveel ik uiteindelijk er nog uit moet halen omdat ik over het gewicht heen zit. Die Eagle Creek zakken zijn in ieder geval een uitkomst, alles heeft zijn eigen zak, en het propt een stuk makkelijker ;-).

29 november: Murphy!!
Ja hoor, hij heeft me weer gevonden, Murphy! Vorig jaar in New York heeft hij zijn streken al uitgehaald, en ook vandaag begint al goed. Of eigenlijk gister al, toen ik kopieën wilde maken van mijn paspoort en pasjes, bij mijn ouders omdat mijn inkt op was, bleek bij hen ook de inkt op te zijn! Gelukkig was dat ’s middags toen ik mijn boardingpas wilde printen nog niet zo, maar ja, ik moest toch kopietjes hebben. Dus ’s avonds laat nog naar de buren, en daar lukte het gelukkig wel!
Vanmorgen lijken we gelijk in de file terecht te komen, maar het valt mee, dus ik ben op tijd op Schiphol, tas snel afgegeven bij de balie, en er staat geen rij bij de douane, dus dat gaat allemaal voorspoedig. Na wat rondgelopen te hebben en wat te drinken gehaald ga ik bij de gate zitten lezen. Er staan al mensen in de rij, ook al is het inchecken nog niet eens begonnen, maar ik zit wel lekker, en heb geen haast. Bovendien kan je niet meer naar de wc als je eenmaal door de controle heen bent, dus ik ga echt niet als eerste! Neefje Stijn van 3,5 belt op nog, of ik al in het vliegtuig zit, dan kan hij gaan zwaaien, lekker ding! Na een foto van het vliegtuig en een laatste keer naar het toilet ga ik toch maar in de rij staan, bijna iedereen is er inmiddels door. Ik sluit aan achter 7 van mijn reisgenoten, hoe toevallig kun je het hebben! Na kennis gemaakt te hebben met Joke en Walter, Marleen en Rob, Esmeralda en Johan, en Bart, staan we gezellig te kletsen als ineens de controle wordt gesloten, en er allerlei mensen gaan staan overleggen. Er komt een man in pak uitleggen, dat er iets is,niet met het vliegtuig, maar we moeten nog even wachten. Nog wat later komt hij weer, er zat een deur wel dicht geweest maar die zit niet op slot, en dat moet wel, dus van de douane moet alles weer opnieuw. Eerst wordt de ruimte helemaal nagekeken, iedereen die daar nog is moet er uit en weer in de rij gaan staan, en ze gaan weer verder met de controle, waarvoor wij nu dus bijna helemaal vooraan staan! Als we er doorheen zijn zien we dat alle mensen die al in het vliegtuig zaten er weer uit moeten, en achter in de rij aansluiten! Wij mogen het vliegtuig in zodra de laatste er uit is, en kunnen onze handbagage nu wel heel makkelijk kwijt. Uiteindelijk hebben we een klein uurtje vertraging, dus het valt nog mee.
De vlucht zelf is niet echt spannend, ik lees wat, kijk een film en wat tv, en natuurlijk moeten er formulieren ingevuld worden, en niet voor de laatste keer deze reis! In Panama is de douane gelukkig vrij snel, tassen zijn er ook vlot, en eenmaal buiten, is reisbegeleider Patrick ook snel gevonden. Kennis gemaakt met de overige 3 reisgenoten Corrie, Peter en Robbie. De bagage in de bus laden, en op naar het hotel. Onderweg vertelt Patrick al wat, o.a. wat we morgen gaan doen, en dat we het wc papier NIET in de wc mogen gooien, niet onbelangrijk, maar iedereen is behoorlijk gaar. Bij het hotel blijkt Corrie, de enige andere alleen reizende dame, een 1 persoonskamer geboekt te hebben, dus ik heb ook een kamer voor mezelf, zalig! Na nog wat gedronken en sommigen nog wat gegeten te hebben in een restaurantje verderop in de straat, gaat iedereen naar bed, het is een lange dag geweest.

30 november: Panama Stad
Een lange maar leuke dag vandaag. Hij begint al om kwart voor vijf, tijdsverschil hè. Na nog wat gedommeld te hebben ga ik er uit, op mn gemak douchen en mn spullen pakken. Nog even op Facebook kijken, makkelijk dat Wifi! Om half negen hadden we beneden afgesproken, voor het eerste informatiegesprek over wat we kunnen verwachten de komende weken.
Om 9 uur gaan we weg, met onze chauffeur voor de komende dagen in Panama, Bolivar, en de gids die ons vandaag alles over Casco Viejo en de Mirafloressluizen gaat vertellen, Juan. We beginnen met een rondwandeling door de oude stad. Veel gebouwen zijn vervallen, een hoop wordt opnieuw opgebouwd, opvallend genoeg van binnen uit, dus de buitenkant staat nog, maar dat is dan ook alles. Er staan nog wat oude kerken, in de eerste vergeet ik heel slim mijn rugzak, gelukkig kwam ik er snel achter en stond hij er nog! We komen ook langs het presidentieel paleis, we mogen er langs lopen nadat onze tassen zijn gecontroleerd, er loopt een grote zilverreiger, dat is het huisdier! Boven op het gebouw aan de overkant zien we een helikopter staan, en bij navraag blijkt de president thuis! Vanaf het Plaza de Francia lopen we over de Paseo las Bóvedas, vanwaar we een uitzicht hebben op de Puente de las Américas, de schepen die liggen te wachten om het kanaal in te varen, en een stuk verder op, het nieuwe gedeelte van Panamastad met zijn wolkenkrabbers. Daarna rijden we door naar de Mirador heuvel, vanwaar we een uitzicht hebben op zowel de oude als de nieuwe stad, en het kanaal. Bovenop wappert een vlag zo groot als een basketbalveld. Als wij weer naar beneden gaan, komen er net een paar bussen naar boven, vol met Amerikaanse cruisetoeristen. Pfft, net op tijd weg! Voor de lunch rijden we naar Amador, en na gegeten te hebben, rijden we door naar de grootste inkomstenbron van Panama: Het Panama Kanaal. Aan deze kant van Panama liggen daar de Mirafloressluizen, die de schepen in 2 fases naar het niveau van het kanaal brengt, of naar zeeniveau, al naar gelang welke kant het schip op gaat. Onderweg naar het bezoekerscentrum vertelt Juan honderduit over de geschiedenis, allerlei getallen vliegen ons om de oren. Bij het bezoekerscentrum worden we ‘losgelaten’, en kunnen we naar een 10 minuten durende film over de geschiedenis van het kanaal en de sluizen, en over de bouw van de nieuwe, grotere sluizen, want er zijn inmiddels schepen die te groot zijn om door deze sluizen te kunnen. Dat is bijna niet te geloven, want de enorme schepen die we vanaf het eerste platform voorbij zien komen zijn werkelijk gigantisch! Het bovenste deck is helaas gesloten, dus iedereen moet op het eerste platform, of bij het restaurant, maar daar moet je dan ook wat eten en/of drinken. De zon schijnt volop, en ik ben dan ook al behoorlijk verkleurd de eerste dag, ondanks dat ik me goed had ingesmeerd. We hebben helaas geen cruiseschepen door de sluizen zien gaan, maar de vrachtschepen zijn ook erg indrukwekkend. Rond half zes zijn we terug in het hotel, waar we eerst maar naar de supermarkt lopen om water en wat andere dingen te halen. Op de kamer even gedoucht, want wat is het warm!! Om 7 uur zijn we naar het Italiaanse restaurant gelopen waar Patrick gereserveerd had, met z’n elven, alleen Peter ging niet mee. Heerlijk gegeten, en terwijl we er zaten komt er een stortbui naar beneden, blij dat we overdekt zaten! Het zou niet de laatste stortbui zijn die we kregen.

1 december: Penonomé
Vanmorgen vroeg op, maar had wel de wekker nodig, het tijdsverschil went snel. Moet nog mn tas wat verder opnieuw inpakken, spullen die ik in het vliegtuig nodig had kunnen er in, en de dingen voor onderweg in de bus er uit en in mijn dagrugzak. Vroeg ontbijten, want ik wil nog een verslag op mijn reisblog zetten.
Om vijf voor negen staan we allemaal beneden, bepakt en bezakt, en is het wachten op chauffeur Bolivar. Dat duurt even, maar uiteindelijk is hij er, en kunnen we de tassen en koffers via het achterraam in de bus laden, en op weg! Omdat er in Penonomé niet al te veel te doen is, en het hotel buiten het stadje ligt, langs de PanAmerican Highway, gaan we vandaag wat ‘nieuws’ doen, we gaan naar het plaatsje Anton, wat op de bodem van de krater van een vulkaan is gebouwd. Daar vlak bij iss een waterval die we bezoeken, en een stukje verder zijn oude rotsgravures. Daar worden we begeleid door twee jongetjes van een jaar of tien, die ons vertellen hebben wat de gravures betekenen, het is een kaart, en er staat aangegeven waar water is, en een belangrijk stamhoofd begraven enzo. Daarvandaan lopen we nog een stuk verder, langs een paar kleinere watervalletjes waar grotere jongens vanaf aan het springen zijn, naar een grotere waterval.
Tijdens de lunch komt er weer een plensbui naar beneden, maar als we weer op weg gaan is het inmiddels weer droog. We rijden door naar La Pintada, waar Reinaldo ons alles vertelt over het maken van de Panamese hoed, niet te verwarren met de Panamahoed, die uit Ecuador komt.
Ik heb in het restaurant van het hotel wat gegeten, samen met Rob en Marleen. Voor het eten ben ik nog even gaan kijken bij de snelweg, want aan de andere kant ligt een grote supermarkt, en een Mac, en een Domino’s. Maar het is me toch wat te druk om over te steken, zeker in het donker, dan ben ik toch wel een schijterd. Na het eten waag ik het er toch maar op, het is wat rustiger gelukkig. Broodjes, kaas en water gehaald, zodat ik morgenochtend in de bus kan ontbijten, we vertrekken al om 7 uur!

2 december: Bocas del Toro
Het was een lange nacht, met veel kabaal van de langsrijdende vrachtwagens. Het is ook maar goed dat ik gisteravond nog naar de supermarkt ben geweest, want de 24 uur die de supermarkt open zou zijn, is pas vanaf 7 uur ’s ochtends! De busrit is lang, de uitzichten zouden mooi geweest zijn, ware het niet dat alles potdicht zit van de regen. Gelukkig begint het op te klaren zodra we de bergen over zijn, en eenmaal in Almirante schijnt de zon volop! Vanuit Almirante is het een kwartiertje varen naar Bocas del Toro, dat op Isla Colón ligt. We moeten met onze bagage een stuk lopen naar het hotel, maar gelukkig komt Patrick al snel met een gouden ingeving, en wordt de bagage met de taxi naar het hotel gebracht, samen met Corrie, dat loopt voor ons een stuk makkelijker! Ik heb een hele grote badkamer, dus tijdens het douchen een klein wasje gedaan, kan dat gelijk drogen. Er hangt een hele relaxte sfeer op het eiland, beetje backpacker (die er dan ook volop rondlopen) en lekker Caribisch.
’s Avonds lekker gegeten, gelukkig wel overdekt, want het is weer gaan regenen, en daarna naar Barco Hundido met Patrick en Robbie. Onwijs gezellig, lekkere muziek en lekkere cocktails ;-) Jammer dat Johan en Esmeralda ons niet hoorde roepen, die hadden ook meegewild, maar we zijn hier morgenavond ook nog!

3 december: Dolfijnen, snorkelen, kikkertjes en strand!
Wat een geweldige dag vandaag!! Het begint met een heerlijk ontbijt, vers fruit, vers brood, omelet, jummie. Wel op Caribisch tempo, dus om 8 uur, als de gids van vandaag ons komt halen, zijn we nog lang niet klaar, maar dat is gelukkig niet erg. Op de boot de zwemvesten weer aan, gelukkig alleen voor het eerste stukje, en op naar Dolphin Bay. Hier gaan we, zoals de naam al doet vermoeden, op zoek naar dolfijnen, tuimelaars op precies te zijn. Het kan best wel even duren voor je ze gevonden hebt, maar we hebben geluk, en omdat we vroeg zijn vertrokken, voordat de reguliere tours weggaan, hebben we ze een behoorlijke tijd voor ons alleen. Helaas kunnen we hier niet zwemmen, vanwege de kwallen, maar ja, daarom komen de dolfijnen hier ook, die eten die dingen. Ze komen best dichtbij, en iedereen zit om zich heen te kijken, en dolfijnen te spotten. Als er meer boten komen, varen wij door naar het snorkelpunt. Daar ligt een ankersteen in het water met een boei, zodat de boten het koraal niet kapot maken met hun ankers. Op weg daarheen varen we door de mangroven, waar je van alles kunt zien, zo helder is het water. Het is de kraamkamer voor allerlei vissen, er zitten ook veel zeesterren, zee-egels en zeekomkommers. Bij het snorkelpunt snel snorkelshirt aangetrokken, bril natgemaakt, ingespuugd en het water in. Ik moet wel weer even wennen, dus de eerste paar minuten adem ik dan niet helemaal goed, maar al snel heb ik het weer te pakken, en kan ik genieten van de onderwaterwereld. Het water is niet diep, maar gelukkig wel diep genoeg, zodat je met watertrappen niet tegen het koraal aankomt. Als mijn lens uit mijn oog valt moet ik helaas het water uit, maar het was geweldig. Als iedereen uitgesnorkeld is, varen we verder naar Isla Bastiementos, waar we een lunch krijgen,  waarna het de bedoeling is dat we met de auto naar Red Frog Beach gaan. Ik zeg de bedoeling, want het blijkt dat we moeten lopen, en daar hebben we niet op gerekend, dus het glibberige pad is nogal lastig op je slippertjes, ik ben blij dat ik mijn Teva’s aan heb, dus nog een beetje grip. Nadat Patrick de gids duidelijk heeft gemaakt dat dit op de terugweg dus echt niet ging gebeuren, zijn we gelukkig het ergste stuk voorbij, en is het niet ver meer naar het strand. Aan het begin van het pad hebben we al een aardbeikikkertje gezien, en een stukje verderop nog een. Je moet wel goed zoeken, want ook al zijn ze rood, ze zijn ook maar een centimeter of 2 groot, nogal klein dus! Een aantal gaan een stuk langs het strand lopen, of in het bos achter het strand naar nog meer kikkertjes zoeken. Esme en ik ploffen neer op het zand, en nadat ik me goed heb ingesmeerd (wil niet nog een keer zo verbranden als in Thailand) genieten we heerlijk van het zonnetje. Aaah, vakantie!!Een voor een komen ook de anderen er bij liggen. Als Marleen en Rob wat gaan drinken in de bar bij het strand, gaan Esme en ik, aperitief tijd!! Met een gin-tonic en een Marguerita gaan we op het terras zitten, en tegen vieren komt de rest ook die kant op, het is tijd om weer naar de boot te gaan, en terug naar Isla Colon. De tocht terug is wat natter dan de heenweg, de wind staat precies verkeerd, waardoor we de volle laag krijgen, en zeiknat bij het hotel aankomen. Bij het hotel vertelt Patrick  wat we voor morgen kunnen verwachten, dan gaan we namelijk de grens over naar Costa Rica. We moeten in ieder geval om kwart voor acht klaar staan, een taxi brengt onze tassen weer naar de kade, en wij weer lopen naar de boot. Geen tijd voor ontbijt in het hotel dus, en iedereen heeft wat bij het supermarktje verderop gehaald. Op de kamer gedoucht, en alle natte kleding uitgespoeld onder de douche, hoop dat het morgen droog is.  Na het eten weer naar Barco Hundino, nu ook met Johan en Esme, maar helaas is er een andere dj, en de muziek is niks, dat was gister een stuk beter. Was ook duidelijk te zien op de dansvloer, die was leeg, in tegenstelling tot gister. Maar je kan nu wel zien waar de bar zijn naam van heeft, namelijk het afgezonken schip, waar koraal op groeit en je vissen kan zien. Omdat het gister regende was er toen niets van te zien. Na een paar drankjes gaan we terug naar het hotel, morgen weer vroeg op.

4 december: Cahuita
Bienvenida a Costa Rica! Jawel, we zijn in Costa Rica beland, helaas niet zonder inmenging van Murphy. Allereerst verslaap ik me schandalig, waardoor ik nog maar 45 minuten heb om de inmiddels redelijk droge was in mijn tas te stoppen, plus al het andere wat ik in de loop van 2 dagen om een of andere reden uit mijn tas had gehaald, en te ontbijten. Beneden sleutel inleveren, gelukkig heb ik gister de rekening al betaald, tas in de taxi (als laatste) en op naar de watertaxi. Het heeft afgelopen nacht goed geregend, maar in plaats van af te koelen, is het broeierig warm, dus de douche die ik nog even snel had genomen om wakker te worden, wordt volledig te niet gedaan, ik ben binnen 5 minuten weer zeiknat, van het zweten dit keer. Zal ik er ooit aan wennen? De boot vertrekt netjes om 8 uur, en door de spiegelgladde zee is de overtocht zo gepiept. In Almirante zou de bus op ons staan te wachten, maar als we aankomen, geen bus! Patrick probeert de chauffeur te bellen, maar krijgt hem niet te pakken. Na een half uur (ongeveer, het is vakantie, ik heb geen horloge, en de tijd interesseert me niet zo veel, alleen als we wat afgesproken hebben kijk ik op mn telefoon voor de tijd) is de bus er gelukkig, en nadat we de bagage ingeladen hebben, kunnen we op weg naar de grens. Maar niet nadat we in een plaatsje een bakker hebben opgezocht om nog wat te eten te halen, ook voor de lunch, zodat we daar niet veel tijd aan kwijt zijn als we eenmaal in Cahuita zijn, en we dan ’s middags nog naar het park kunnen. Doordat we op de bus hebben moeten wachten, zijn we…precies op tijd! Omdat het zondag is gaat de bakker pas om 10 uur open, anders hadden we moeten wachten, mazzeltje dus. Blazen geleegd, magen gevuld en lunch ingeslagen, op weg naar de grens! Iedereen de grensformulieren ingevuld, kom maar op met die grens…..maar helaas, we zijn nog geen half uur weer onderweg, of chauffeur Enrique zet de bus aan de kant: lekke band! Murphy, kap nou es effe met die ongein, ik ben je echt zat nu!! Iedereen de bus uit, de brandende zon in (ja, dan schijnt hij wel!) en Enrique en Patrick gaan aan de slag met krik en band. Er stopt een politie auto, en nog een andere bus, om hulp aan te bieden, maar de heren gaan als een speer, en binnen no time ligt de reserveband er om, en kunnen we weer verder. Op naar de grens! Dat is nog een hele onderneming hier, die grensovergang. Helaas mag je er geen foto’s maken, maar ik had al wat op internet gezien (kennelijk geldt die regel alleen voor buitenlanders, want ik zie lokale mensen driftig foto’s maken), je moet in ieder geval een brug over. Patrick neemt onze paspoorten in om overal een sticker in te halen, en de betaling te regelen. Wij gaan ondertussen in de rij staan, vol in de zon. De paspoorten krijgen we weer terug, en dan is het wachten, er is maar 1 loket. Ondertussen zien we auto’s, bussen en mensen over de smalle brug gaan, een oude spoorbrug, waar over de tussenliggers van de rails planken zijn gelegd zodat je er iets makkelijker overheen loopt, maar ik blijf het een beetje een eng ding vinden, als ik eindelijk mijn stempel heb, en er overheen ‘mag’, zeker omdat er, terwijl je er overheen loopt, ook gewoon auto’s overheen kunnen, en je ook nog wandelende tegenliggers hebt.
Aan de andere kant van de brug gaan we de volgende rij in, nu voor een stempel om Costa Rica in te mogen. Als alle formaliteiten eindelijk achter de rug zijn, mogen we de bus in, op naar Costa Rica! Maar niet nadat er nog een formuliertje ingevuld is, hoeveel stuks bagage we hebben, en of we geen elektronica gekocht hebben. Gelukkig is het formuliertje voldoende, en hoeven de tassen niet open. Patrick had al gezegd: Het is elke keer weer anders!
Maar dan kunnen we toch eindelijk Costa Rica in!! Aangezien we de klok een uur vroeger mogen zetten bij de grens, vanwege het tijdsverschil, valt het al met al toch nog wel mee, en komen we rond een uur of half een bij Hotel Jaguar aan. Omdat we de lunch mee hebben genomen, kunnen we 3 kwartier later weer de bus in om naar Nationaal Park Cahuita te gaan. Daar worden we begroet door het geluid van brulapen, zo gaaf!! Ze laten zich helaas nog niet zien, maar een klein stuk het park in staat al wel een groep mensen met een gids naar de struiken aan de zijkant te kijken, er ligt een slang in! En ja hoor, daar ligt een knalgele slang in de bomen, een paar meter van het pad. Wow! Een klein stukje verder komen we de eerste apen al tegen, witschouder kapucijnapen! Verder hebben we nog een luiaard, brulapen en een eekhoorn gezien. De hele weg door het park loopt redelijk parallel aan zee, dus terwijl je door het bos loopt, hoor je op de achtergrond de zee bulderen, en heb je schitterende doorkijkjes, met aangespoeld hout en palmbomen. We hebben al met al zo’n 4 uur door het park gelopen, en als we het park weer uit zijn halen we water, en Patrick een fles Cahuita rum, een cocosrum die hier gemaakt wordt. Om 7 uur verzameld, een aperitief Cahuita rum genomen (al dan niet met cola) en zijn we gaan eten bij Roberto’s. Lekker Caribisch, vergezeld van heerlijke batido’s. Verse fruitdranken met naar wens water of melk, hmmmm. Ik val in slaap met het geluid van de golven op de achtergrond, en de krekels op de voorgrond.

5 december:  Dag Sinterklaasje!
En wat heb ik gekregen  van de Goedheiligman? Een aap op mijn kop!!
Ik heb vanmorgen lekker uit kunnen slapen, een paar mensen gingen een wandeling maken, die moesten om kwart voor zes al weg! Om een uur of half acht ontbijten, en toen op mijn gemak mn spullen pakken, en om 9 uur met de bus naar opvangcentrum Jaguar in Puerto Viejo, samen met Esmeralda, Corrie, Walter en Joke. Enrique wil ons wel brengen, maar die is er zelf ook nog nooit geweest, dus het is wel even zoeken, en iedereen wijst hem een andere kant op :-S. Uiteindelijk gevonden, er staat aan de weg dus niets aangegeven, dan is het moeilijk zoeken! Gelukkig is de tour pas net begonnen, en kunnen we aansluiten. De gids laat eerst een aantal slangen zien, in verschillende terraria, die allemaal hier in de omgeving voorkomen. Ook zitten er een paar vogelspinnen, gelukkig ook achter glas, brrrr. Daarna naar een groep jonge mantelbrulapen, schitterend, ze slingeren door de kooi, achter elkaar aan, of liggen lekker te tukken bij een verzorgster. We moeten allemaal onze handen ontsmetten, en oorbellen uit, en dan haalt de gids 2 apen uit de kooi (eentje heet Brad Pitt, Angelina blijft achter in de kooi), die we vast mogen houden. Bij mij kruipt hij gelijk op mijn nek, en leunt gezellig op mijn hoofd terwijl hij alles van zijn hogere uitzichtpunt bekijkt (niet al te hoog, natuurlijk, zo groot ben ik niet). Wel warm hoor, zo in je nek, en de staart moet je goed vasthouden, anders gaan ze er vandoor! Niet dat ze erg ver gaan hoor, ze blijven in de buurt. De rondleidingen zijn alleen ’s ochtends, en ’s middags gaan de verzorgers met picknickdekens en de apen de bossen in, waar ze lekker overal in kunnen klimmen, en waar ook hun soortgenoten zitten. Op die manier hopen ze dat de apen aansluiting vinden bij verschillende wilde familiegroepen, en zo op een natuurlijke manier uitgezet worden. Verder is er nog een vijver, waar een heleboel kikkervisjes in zitten. De gids heeft ook al een paar kikkers gespot, geplakt aan de onderkant van de bladeren van de vijverplanten. Zo vallen ze niet op, zeker niet als ze hun ogen dichthouden, want het zijn de nationale symbolen van Costa Rica, de Red-eyed tree frogs. Verderop zitten er nog meer, en die willen wel een beetje wakker worden, zodat we toch nog een mooie foto kunnen maken. We hebben er ook nog een paar luiaards gezien, een opossum, een neusbeertje, een boomslang , een hertje, een koppel uilen en een katachtige.
Op de terugweg laten we ons bij de bank afzetten, zodat Corrie geld kan wisselen. Alles gaat hier op een zeer gezapig tempo, dus dat duurt wel even, dus daarna snel een lunchplek opgezocht, en op ons gemak teruggelopen naar het hotel. Daar zijn Esme en ik lekker bij en in het zwembad gaan liggen, beetje lezen, kletsen en vitamine D en V opdoen, heerlijk! Aan de rand van het zwembad de foto’s op Facebook bekeken van Stijn die in de zak van Sinterklaas kruipt om de kadootjes er uit de halen, en het weerbericht bekeken (de eerste hagel is al gevallen!) Dan is dit toch wel een andere manier van Sinterklaas vieren! ’s Avonds weer lekker gegeten, nu vlak naast het hotel. In de lampen zitten de tjitjaks om de muggen en motten op te eten, een paar dagen later zal ik wensen dat ze ook in Tortuguero zitten.

6 december: Tortuguero
Na het ontbijt vanmorgen zit iedereen om kwart over acht in de bus, en kunnen we weer op weg. Op naar Tortuguero. De weg voert ons langs Puerto Limón, waarvandaan de bananen van de grote plantages verscheept worden naar Amerika en Europa. Er is dan ook volop vrachtverkeer op de weg, en we rijden langs lange rijen containers. Even verderop beginnen de bananenplantages. Aan beide kanten van de weg zie je niets anders dan bananenplanten met blauwe zakken om de trossen. Die worden om de tros heen gedaan als hij net gevormd wordt, en er wordt een gas ingespoten, dat de groei bevordert, en insecten tegengaat. De zakken zijn aan de onderkant open, dus er zijn best wel wat zakken kapotgemaakt door vogels, die de trossen aanvreten. De weg zit vol met kuilen, en we worden dan ook flink door elkaar gehusseld, en de bus slingert over de weg om de ergste kuilen te vermijden. Op een gegeven moment moeten we stoppen, omdat er een soort bovenrail over de weg is neergelaten. Omdat er een grote bus voor ons staat kunnen we het niet goed zien, maar aan die rail worden de rijpe bananentrossen vervoerd naar de fabriek voor verdere verwerking. Dit gaat allemaal handmatig, dus de trossen worden van de bomen gesneden, en aan de rail gehangen. De hele rij met trossen wordt door een mannetje voorgetrokken, helemaal tot aan de fabriek. Als ze een weg over moeten steken, wordt er dus een rail neergelaten, en moet het verkeer even stoppen!
Om een uur of tien stoppen we in een dorpje bij Musmanni, een bakkerijketen met winkels door heel Costa Rica. Wat verderop zit ook een supermarkt waar we water, kaas en andere dingen kopen. Esmeralda ontdekt in de koeling nog wat lekkers, en zo staan we met zn tweetjes om een uur of half elf al aan het aperitief: Bamboo (rum-cola in een blikje!) Ach, het is vast wel ergens 4 uur op de wereld nietwaar! Daarna de bus weer in, en verder richting Tortuguero. Dat is alleen per boot te bereiken, dus we worden bij een restaurant afgezet, waar we de blazen kunnen legen, en gaan vervolgens de boot in om het laatste stuk naar het hotel af te leggen. Gelijk aan het begin van de tocht ligt er een grote krokodil op de kant. Die zie je hier niet vaak. Een stukje verder zien we de eerste basilisk, ook wel Jezuschristusleguaan genoemd omdat hij over water kan rennen. Verder zien we een aantal vogels, en vooral veel groen. Bij het hotel aangekomen geven we door wat we vanavond willen eten, en daarna is iedereen vrij om te doen wat hij/zij wil. Een paar gaan kajakken,  anderen gaan een wandeling maken de berg op, waar vandaan je een mooi uitzicht hebt. Ik wil in eerste instantie gaan wandelen, maar omdat mijn wandelschoenen nog nat zijn, ga ik met Joke en Esme mee een strandwandeling maken. Achteraf ben ik blij dat ik dat gedaan heb, want het pad was heel erg glibberig door de regen. Eenmaal terug bij het hotel pak ik mijn e-reader en een kussentje, en nestel ik me in een hangmat. Esme en Joke gaan bij het zwembad zitten, maar komen al snel weer terug, ze worden helemaal lekgestoken door de muggen. Ik heb nergens last van, maar nadat de dames bij het zwembad weg zijn gevlucht, komen de muggen mij opzoeken, en wordt ook ik naar binnen gejaagd. Nou ja, dan maar een lange broek en een shirt met lange mouwen aan, en in de bar verder met lezen. Omdat we midden in het park zitten, en je naar het dorpje een half uur met de boot moet, gaan we na het eten maar weer naar de bar. Rob leert Marleen, Esme en mij hartenjagen, en Johan en Patrick gaan poolen.

7 december: Mugtuguero
Vanmorgen rond een uur of vijf werd ik gewekt door het geluid van brulapen! Een uurtje daarna wordt ik wakker van de regen, het komt werkelijk met bakken uit de hemel! Na het ontbijt gaan we naar de steiger, voor een boottocht door het park. Gister tijdens het kajakken hebben de heren een kaaiman op een nest gezien, dus daar gaan we eerst naar op zoek. Doordat het vanmorgen geregend heeft, en het nu relatief koud is, zien we weinig vogels en andere dieren. Een paar reigers, nog een kaaiman en een rijtje vleermuizen. Als het weer begint te regenen gaan we weer terug naar het hotel. In de bar zet ik met de laptop van Johan en Esme weer een post op mijn reisblog, en lezen en kletsen we wat. We worden nog steeds lastig gevallen door de muggen, en Robbie doopt het park dan ook toepasselijk om tot Mugtuguero. Johan en Patrick zijn weer aan het poolen, tot ze ons ineens roepen: er zitten een paar toekans in een papayaboom! Esme gaat snel de camera halen. Na de lunch pak ik mijn boek, muziek en een kussen, en ga ik weer lekker in een hangmat liggen. Esme komt er ook bij, en al snel volgen Johan, Rob, Joke en Walter ons voorbeeld. Het is zo lekker relaxed, mijn ogen vallen bijna dicht, Johan, Rob, Joke en Walter zijn echt van de wereld.
’s Middags gaan we met de boot naar het dorp Tortuguero, een gehucht van 2 straatjes, met veel souvenirshops en wat restaurantjes. We worden afgezet bij het schildpaddenmuseum, waar we een film zien over de zeeschildpadden die hier elk jaar hun eieren komen leggen op het strand. Daarna lopen we over het strand langs het dorp, en laat Patrick zien waar de nesten waren, er liggen nog eierschalen, en Rob vindt nog een deel van een schild, waar je goed kunt zien dat het schild vergroeid is aan de ribben. We lopen wat door het dorpje, krijgen een concert van de Oropendula’s met zonsondergang, en ik koop wat souvenirs. Bij het Buddha cafe gegeten, Johan had werkelijk een enorme pizza! Daarna weer met de boot terug, in het donker! Morgen gaan we hier weer weg, op naar San Jose.

8 december: San Jose
Vanmorgen op de terugweg naar het vaste land zien we vooral veel reigers, het lijkt Den Haag wel! We stoppen weer bij een Musmanni, en komen rond half twee aan in San Jose. Dat ligt op ongeveer 1000 meter hoogte, en dat voelen we als we de bus uitstappen, het is koud! Om 2 uur lopen we gezamenlijk naar het centrum, en bezoeken we het Teatro Nacional, en een kathedraal. Daarna naar de ijswinkel voor Robbie’s dagelijkse dosis medicijnen (hij is al sinds het begin van de vakantie snotverkouden, ijs helpt volgens hem), waarna we door de winkelstraat weer naar het hotel lopen. Daar kunnen we helaas niets drinken, maar aan de overkant zit een restaurantje, waar we op het terras wat kunnen drinken. Vanaf de buitenkant is niet te zien dat er een restaurant zit, maar ’s avonds blijkt dat voldoende mensen het weten te vinden, het zit er afgeladen! Na een heerlijke maaltijd m’n tas weer ingepakt, morgen om acht uur gaan we weer verder, eerst naar de Poas vulkaan, en daarna door naar La Fortuna.

9 december:  My new best friend
De weg naar de krater van de Poas is bochtig en hobbelig, maar in ieder geval schijnt de zon! Om half tien zijn we bij de krater, en we hebben 2 uur om rond te lopen, een wandeling te maken, waar je zin in hebt. De weg naar de krater is niet moeilijk, gewoon geasfalteerd, maar je zit al best hoog, dus dat merk je wel. Boven is het helder, en er komt een grote rookpluim uit de krater, maar gelukkig staat de wind de goede kant op, en ruik je de zwavel niet. Fris is het wel. Een voor een gaat ieder zijn eigen kant op, tot Esme en ik de enige twee van de groep zijn die nog bij de krater staan. Het ene moment is hij goed te zien, en dan komt er weer een wolk overdrijven, en is de krater in nevel gehuld. Als we het koud krijgen lopen we naar beneden. Net als we het pad oplopen komt er een Amerikaanse op me af, of ze me wat mag laten zien? Blijkt dat ze hetzelfde Hard Rock Café t-shirt aanheeft als ik, de hare komt uit Cancun, de mijne uit New York. Tja, dat moet natuurlijk vastgelegd worden, en ik heb er een nieuwe vriendin bij: Pat uit Atlanta Georgia!
Om half twaalf zijn we verder gereden naar La Fortuna, aan de voet van de Arenal. Die staat er om bekend dat er voortdurend lava langs loopt, maar dat is helaas al een jaar niet meer het geval. In het hotel snel de spullen op de kamer gezet, en op naar de Lava Lounge voor een bord gefrituurde yucca met coctailsaus, mmmmmmm! Ik eet het voor het eerst, en het is zeker voor herhaling vatbaar. Daarna snel een lange broek en wandelschoenen aangetrokken, voor een wandeling over de hellingen van de Arenal. Toen we naar de Lava Lounge liepen was hij bijna helemaal te zien, alleen om te top hingen wat wolken, maar nu is hij volledig in wolken gehuld. De wandeling is mooi, en het uitzicht vanaf een oude lavastroom op het Arenal meer schitterend. We horen wel dieren, maar helaas zien we er geen een. Als we rond half zes bij de bus aankomen is het al bijna donker. Na een heerlijke warme douche ga ik eerst maar eens geld pinnen, mijn dollars beginnen een beetje op te raken. Gelukkig pakt de Banco de San Jose mijn ING pas, ik had het eerder bij andere banken geprobeerd, zonder succes. Daarna gegeten, de ober vertelt ons dat het erg druk is, er zitten een paar grote groepen, dus het kan even duren. We kunnen wel gewoon bestellen, het hoofdgerecht kan wat langer duren, maar het voorgerecht is er snel. Zo gezegd zo gedaan, en terwijl we eten en wachten, kijken we naar de grote groep Amerikanen die er zit, allemaal met een naambordje op. Dat zou toch niets voor mij zijn, om zo op vakantie te gaan. Het hoofdgerecht is zalig, alleen heel veel! In mijn ovenschaaltje zitten wel 3 kipfilets, dat krijg ik nooit op, zeker niet met een voorgerecht er al in. Terug in het hotel ben ik gelijk naar bed gegaan, morgen is het weer vroeg dag.

10 december: Cano Negro en Baldi
Vanmorgen vroeg uit de veren, om half zeven worden we beneden verwacht. We rijden eerst naar Musmanni voor een ontbijt, daarna rijden we door naar Los Chiles, 4km van de grens met Nicaragua. We maken een boottocht over de Rio Frio, en het is schitterend weer. Toen we uit La Fortuna weggingen zat het dicht, en had het geregend, nu heb ik spijt dat ik geen hemdje aangetrokken heb vanmorgen. We zien heel veel, voornamelijk vogels zoals reigers (klein en groot), ijsvogels, zwaluwen, slangenhalsvogels, een aalscholver en ibissen, maar ook een wasbeertje, basilisken, twee schildpadden, en een paar kaaimannen. Het is me soms een raadsel hoe de kapitein van de boot sommige dieren ziet, de rivier is erg breed, en we gaan van de ene naar de andere kant, maar vanuit het midden spot hij zo een basilisk aan de kant, in het groen! Rond half een wilde de kapitein verder de wetlands in voor de lunch, maar een boom versperde de weg. Toen heeft hij daar de boot maar stil gelegd, en hebben we heerlijk aan boord gegeten. Patrick kwam nog met een verrassing voor het toetje: taart! Marleen was jarig, dus was er taart. Daarna varen we langzaamaan weer terug naar Los Chiles, en rijden we daarna weer terug naar La Fortuna. Ik ga in de stromende regen op zoek naar een apotheek, volgens mij hebben gister de muggen tijdens de wandeling dwars door mn broek gestoken, mijn benen zitten onder, dus ik heb een gel gehaald tegen de jeuk en de allergische reactie. Mijn tas met badspullen heb ik al bij me, want ik ga met Robbie, Esme en Johan naar de Baldi hotsprings, een thermaal centrum met 25 verschillende baden, van verschillende temperaturen. Het is zalig, al was het beter geweest om slippers mee te nemen, want je moet af en toe over lastige stenen lopen, en dat doet best zeer aan je blote voeten. Helemaal relaxed en gerimpeld staan we om 8 uur weer buiten als Enrique ons op komt halen. Na de natte spullen in de kamer gelegd te hebben, gaan we in hetzelfde restaurant eten als gister. Als we er heen lopen staat er in het park een drumband kerstliedjes te spelen, maar echt kerstgevoel krijg ik nog niet.

11 december: Monteverde
De rit naar Monteverde is hobbelig, en niet echt comfortabel, omdat ik vanochtend toen ik met mijn rugzak naar beneden kwam, uitgegleden ben en mijn knie heb verdraaid. In Santa Elena aangekomen schijnt de zon, maar als ik uitstap voel ik druppels, maar gelukkig is het van de nevel. We halen wat boodschappen, en kijken wat rond. Daarna rijden we door naar Historias Lodge, ons hotel. Het is inmiddels begonnen met miezeren. Ik zoek eerst mijn was uit, daar ben ik in La Fortuna niet aan toe gekomen, haal er wat uit dat morgen vies mag worden tijdens de canopy tour, en geef het af bij de receptie. Vanwege het weer is er geen interesse in de nachtwandeling, en ik lust geen koffie, dus heb geen zin in een koffietour, dus loop ik met Johan, Esme en Bart mee naar Santa Elena, dat is voornamelijk bergaf, wat helaas ook betekent dat het op de terugweg bergop zal zijn, en het is behoorlijk steil op sommige stukken. We lopen nog wat rond in het dorpje, en Esme en ik scoren nog een ‘Hard Rock Café’ t-shirt van Costa Rica (een unicum, er zít namelijk nog helemaal geen HRC in Costa Rica!). De terugweg is inderdaad flink lastig, zeker omdat ik nog last heb van mijn knie. ’s Avonds eet ik met Patrick, Johan, Esme en Bart in een tapas-restaurantje, op zich wel lekker, maar duur voor de hoeveelheid die je krijgt. Daarna gaan we zonder Bart door naar het dorp, met de taxi dit keer, want de miezer is veranderd in regen. De mannen gaan poolen, Esme en ik drinken wat, en gaan daarna terug naar het hotel. Ik mag de laptop meenemen naar mijn kamer, kijk mijn mail na (157 stuks!) en zet een lange post op mijn blog. Met de regen en wind op mijn raam val ik in slaap.

12 december: Het sprookje van de Verzopen Kat
Vanmorgen om kwart voor acht staat iedereen klaar, het wachten is op het busje van Selvatura Park, waar we met z’n allen heengaan. Eenmaal daar kan ieder voor zich bepalen wat hij wil doen. Ik wil in ieder geval de sky walk doen, over een aantal hangbruggen, en de canopy tour natuurlijk! Helaas is het nog niet gestopt met regenen. Als we bij het park aankomen blijkt dat de eerste canopy tour vanwege het weer pas om 11 uur gaat. Dan maar eerst de sky walk. Die is mooi, maar het blijft jammer dat het zo regent, je ziet de nevel wel hangen, je loopt tussen en boven de boomtoppen, maar het is een trieste aanblik. Onder het lopen bedenkt Robbie een nieuw Eftelingsprookje: het verhaal van de Verzopen Kat, en we liggen in een deuk. Als het harder gaat regenen lopen we snel door, zonder echt ergens te blijven staan meer, en gaan opwarmen in het restaurant. Mijn regenjack is helaas niet waterdicht merk ik, en de regenhoes van mn rugzak heeft ook niet goed er overheen gezeten, dus het droge shirt dat ik had meegenomen heeft ook al wat vochtige plekken. Toch trek ik hem aan, ik heb het een beetje koud.
Om 11 uur gaan Robbie, Johan, Rob, Marleen en ik naar de canopy tour, gelukkig gaat hij nu wel, ook al regent het nog steeds. We worden in een harnas gehesen, krijgen een helm op, en een paar handschoenen. Daarna lopen we naar het beginpunt, waar we eerst een uitleg krijgen hoe je je vast moet houden, hoe en wanneer je moet remmen etc. We beginnen met wat korte lijnen, om het gevoel te krijgen, daarna komen de wat langere. Tussendoor moeten we wel af en toe een stuk klimmen naar de volgende lijn. Na de eennalaatste lijn zegt een van de gidsen dat we het pad moeten volgen, eerste pad links wacht ons een verrassing: de Tarzan swing! Daar ga ik dus echt niet af, dat heb ik op Youtube al gezien, das niks voor mij. Robbie, Rob en Johan gaan wel, ik maak foto’s. Daarna is het tijd voor de piece de resistence, de allerlaatste, en allerlangste lijn, van 1km lang! Die moet je met z’n tweeën doen, anders heb je niet genoeg vaart. De voorste moet in de gaten houden wanneer de achterste moet gaan remmen (als je de gids op het platform ziet staan), maar door de nevel en regen kan ik mijn ogen bijna niet open houden, en we komen dus met een enorme vaart op het platform af. Gelukkig hebben ze ook een rem uitgegooid, dus we maken geen enorme knal. Het was wel weer errug gaaf! We besluiten de bus van 3 uur terug te nemen, dus we hebben nog even de tijd. Johan en ik gaan naar de kolibrie tuin om foto’s te trekken, de rest gaat naar het restaurant. De kolibrietuin vind ik helemaal geweldig, wat een leuke beestjes zijn dat toch. Het is een gezoem van jewelste, kolibries in alle soorten, maten en kleuren vliegen je om de oren. Bij 1 voerbakje zitten geen stokjes bij de ‘bloemetjes’ , dus daar zweven ze voor als ze eten. En als je daar dus je vinger voor houdt, dan komen ze er op zitten! Ik heb het geprobeerd, zelfs met 2 vingers, en ik heb in totaal een stuk of 10 vogeltjes op mijn vingers gehad!! Echt zó leuk. Om een uur of half drie ga ik naar het restaurant, ik ben zeiknat, heb het koud en honger. Ik eet een sandwich, en ben net op tijd bij de bus naar het hotel. Daar aangekomen ga ik onder de douche staan tot hij koud begint te worden, daarna kruip ik onder de dekens, blij dat er een deken op ligt, en niet alleen een laken zoals bij veel hotels hier. Als Johan komt vragen of ik meega met eten heb ik het nog koud, en ik blijf lekker in mijn bed, de lunch was laat en meer dan genoeg. Als ik het warm heb pak ik mijn tas in, op de spullen die nog hangen te drogen na. Mijn broek kan ik weggooien, daar zijn een paar scheuren in gekomen. Daarna kruip ik weer lekker mijn warme bedje in. Met de wind en regen op het raam val ik wederom in slaap.

13 december: Quepos
De weg van Santa Elena naar Quepos schijnt erg mooi te zijn. Dat moet ik maar voor waar aannemen, want er is weinig van te zien. Wel spot de chauffeur onderweg ineens ara’s, en we maken een fotostop. Het temperatuurverschil is al een beetje te voelen, en door de regen van gister en de temperatuur van vandaag beslaat de lens van mijn camera van binnenuit! Ik heb gelukkig nog wel wat goeie foto’s kunnen maken van de papegaaien, maar daarna kan ik hem zeker een uur niet gebruiken. Bij de drink en plasstop is het temperatuursverschil goed te merken, het is warm! Wel nog wat nat helaas. Bij het hotel aangekomen zijn de kamers nog niet klaar, maar we kunnen wel de tassen afgeven. Daarna gaan we wat eten bij de Subway, en lopen we wat door het plaatsje. Om 2 uur kunnen we de kamers op, en ik trek wat luchtigers aan. Daarna lopen we naar de haven, maar daar valt weinig te zien, en we mogen niet overal heen. Op de terugweg komen we een groep politie agenten in training tegen, die lopen in looppas over de boulevard, en zo te zien komen ze net uit zee, volledig in bepakking! We gaan naar de supermarkt voor de nodige verfrissingen (Bamboo!), en als we buiten komen blijkt het weer te zijn gaan regenen. We gaan naar het hotel, en op het balkon bij Johan en Esme (en ook van Joke en Walter en Rob en Marleen, het is een geschakeld balkon), kletsen we gezellig onder het genot van een chipje en een drankje :-D Het restaurant waar we vanavond gaan eten heet El Avión, en als we aankomen zien we waarom: Het is helemaal in en om een oud vliegtuig heen gebouwd. Het eten is heerlijk, ik heb de black tuna, maar de porties zijn groot!

14 december: Houdt de dief!
Vandaag gaan we naar Manuel Antonio National Park. Hier zitten een heleboel dieren, waaronder wasbeertjes, neusbeertjes en verschillende soorten apen, waaronder doodshoofdaapjes, mijn favorieten! Ook ligt in het park een mooi strand, en je kunt er natuurlijk wandelingen maken. Omdat het mooi weer is als we bij het strand aankomen, besluiten we eerst op het strand te gaan liggen, wandelen kan later nog (maar ik besluit met het omkleden al dat ik niet meer ga wandelen, ik zweet me nu al rot!). Patrick heeft ons al gewaarschuwd voor de wasbeertjes, neusbeertjes en apen, die jatten je rugzak op zoek naar wat eetbaars. Na een half uurtje pakken Johan en Robbie wat te eten, Johan gaat staan, Robbie blijft zitten. Een paar minuten later zien we een paar wasbeertjes aankomen, dus we houden onze tassen in de gaten, en jagen ze weg. Ze gaan echt van de een naar de ander, en Robbie pakt zijn tas om die dicht te doen, broodje in zijn hand. Dan voelt hij een klauw op zijn arm, en voordat hij, of wij, er erg in hebben zijn de dieven ervandoor met zijn Subway broodje! En dat zonder te betalen! Voor ons is zijn gezicht onbetaalbaar. De hele ochtend zien we de troep wasbeertjes, het zijn er een stuk of zeven, over het strand heen en weer lopen, en door de bomen gaat een troep witschouder kapucijnapen van de ene kant naar de andere kant van de baai, ook op zoek naar eten. Je kunt precies zien aan de mensen op het strand waar ze zich bevinden, ze proberen echt overal bij de tassen te komen, en geven niet makkelijk op. Robbie gaat wat te eten halen in het dorp, Bart en Johan gaan wandelen, en Esme en ik blijven lekker op het strand liggen, half oog open. Om een uur of 1 begint het wat te spetteren, dus regencape over de rugzak, en wij onder de paraplu! Als Johan terugkomt en het wat op lijkt te klaren besluiten we naar een ander baaitje te lopen, maar we zijn het strand nog niet af of de hemelkraan wordt in alle ernst open gedraaid! We schuilen bij de kleedkamers, maar als het maar niet minder wordt, besluiten we maar te gaan lopen, nat worden we toch. Ik heb een handdoek over mijn hoofd, Johan de paraplu en Esme een regencape. In het dorp aangekomen zijn we redelijk droog gebleven, al is de handdoek op mijn hoofd wel erg zwaar geworden van al het water. We drinken wat in een restaurantje vlak bij de bushalte, en nemen daarna de bus terug naar huis. Dat is ook nog een hele beleving, want de buschauffeur ziet amper wat door de beslagen ramen, en de weg is behoorlijk bochtig en heuvelig, maar we komen veilig in Quepos aan. Er begint zich inmiddels een redelijke migraine achter mijn linkeroog te ontwikkelen, en in het hotel ga ik na het douchen op bed liggen. We hebben om 7 uur beneden afgesproken om te bespreken wat we morgen gaan doen. We hoeven pas om 12 uur uit het hotel, maar het is maar een uurtje rijden naar Dominical, en daar kunnen we pas om 2 uur op de kamers. Dus wat willen we, hier blijven en weer naar Manuel Antonio, halverwege tussen Quepos en Dominical ligt Hacienda Baru, waar je ook kunt wandelen, waar een strand is (niet zo mooi als Manuel Antonio) en een vlindertuin. Het ligt helemaal aan het weer ook. We besluiten om de volgende ochtend de knoop door te hakken, en ik ga weer terug naar mijn bed met een pil. De rest gaat eten.

15 december: Dominical
Zonder hoofdpijn opgestaan vanmorgen, en met een zonnetje! Daarom besluiten we naar Hacienda Baru te gaan, daar is voor ieder wat wils. Het is maar 3 kwartier rijden, dus om 10 uur zijn we er al. Met Esme, Joke, Walter en Bart ga ik naar het strand. Het is inderdaad niet zo mooi als Manuel Antonio, maar goed genoeg voor een beetje zonnen, beetje pootjebaaien, beetje lezen en beetje kletsen. Om 1 uur rijden we door naar Dominical, dat welgeteld 2 straten telt, waar we bij een broodjeszaak wat eten, en bij een supermarktje wat te drinken halen, er is een koelkast op de kamer volgens Patrick. Helaas hebben ze geen Bamboo… Om 2 uur gaan we door naar het hotel. Robbie en ik willen wel graag een walvistour doen morgen, dus dat gaat Patrick voor ons informeren. Ondertussen is het, hoe kan het ook anders, weer gaan regenen. De kamers bij het hotel zijn super! Allemaal kleine huisjes, met een grote veranda, afgeschermd door klamboes, met een koelkastje, bankje, stoel, tafeltje, hangmat, echt super! Ondanks de regen toch lekker gezwommen, nat wordt je toch nietwaar. Daarna lekker douchen, wat lezen, en Esme komt met de laptop, kan ik nog een blogpost schrijven. Dat Vlaamse toetsenbord gaat nog wennen! ’s Avonds bij een Aziatisch restaurant gegeten, met van alles wat uit de verschillende keukens, lekkâh! Patrick had nog geïnformeerd over de walvistour, maar de afgelopen dagen hadden ze door de regen maar 1 of 2 walvissen gezien, zonde dus om daar $65,- aan uit te geven dan. ’s Avonds mijn boek uitgelezen (nummer 3).

16 december: Last day in paradise
Vandaag lekker een dagje helemaal niets! Bij het zwembad gelegen, en er in. Lunch en cocktails bij het zwembad, muziekje erbij, genieten! ’s Avonds in het restaurant van het hotel gegeten.

17 december:  Krokodillen en taart.
Vandaag vliegen we weer terug naar Panamastad. Gelukkig hoeven we pas om 11 uur weg, dus na het ontbijt, de tas pakken en wat foto’s maken op het terrein (er zat een toekan!) nog een paar uurtjes aan het zwembad gelegen. Op weg naar San Jose worden we rond lunchtijd door Patrick uit de bus gezet, we moeten lopen! Gelukkig alleen maar de brug over naar het restaurant aan de andere kant. Onder de brug in de rivier liggen een heleboel krokodillen. Na de lunch komt Patrick weer met een taart, maar dit keer zijn we voorbereid, Esme had al gezegd dat ze jarig is vandaag. Na het toetje, en de toespraak van Robbie voor chauffeur Enrique, gaan we verder naar het vliegveld. Het is een uurtje vliegen naar Panamastad, met het tijdsverschil inbegrepen 2 uur dus. Er is nogal wat turbulentie, en het vliegtuig is meer een vliegende bus, maar ik merk er niet zo veel van, muziekje op en lezen maar. Natuurlijk moeten de formuliertjes weer ingevuld worden, voor de laatste keer, naar huis hoeft het niet meer gelukkig! Op het vliegveld is het even zoeken waar onze koffers aankomen, het staat nergens, maar op een gegeven moment herkent Rob een van zijn tassen, en zien we al snel de rest van onze tassen ook langs komen. Buiten de koffers weer in de bus geladen, en weer naar het hotel. We stoppen even bij het restaurant om te bespreken, en verder naar het hotel. Aan het begin van de straat horen we de harde muziek al, en er blijkt een bruiloft gaande te zijn bij het zwembad. Dat is door het hele hotel te horen, en ik slaap op de 2e etage, zwembad ligt 1 etage er onder . Maar goed, eerst maar eens eten, en horen tot hoe laat het feest gaat duren. 12 uur wordt er gezegd bij de receptie. Het eten is weer heerlijk, en om de vakantie in stijl af te sluiten, laat ook het weer ons niet in de steek, en begint het weer te regenen. In het hotel aangekomen, of liever aan het begin van de straat, blijkt het feest nog in volle gang, het is kwart voor twaalf. Nu wordt er gezegd dat het nog een half uurtje duurt. Ik zie het wel, ga naar mijn kamer en probeer te slapen. Om een uur of een is de muziek afgelopen, maar het duurt nog lang voor ik in slaap val.

18 december: Leaving on a jetplane.
Vanmiddag vliegen we weer terug naar Nederland, en is mijn vakantie echt ten einde. Maar eerst naar het Hard Rock Café! Het is zondag, en dat waren we even vergeten, dus als we bij het winkelcentrum aankomen waar het HRC in zit, is het nog dicht. We lopen wat rond in de buurt, maar er is niet veel te zien, dus gaan we ergens zitten en wachten tot alles open gaat. In het HRC koop ik 2 shirts voor mezelf, en 1 voor Stijn, zoals beloofd, als het kan neem ik er altijd eentje voor hem mee. In een warenhuis koop ik ook nog 2 shirts, lekker voor op het strand van de zomer. We lopen nog wat rond in het centrum, op de bovenste etage is een kerstdorp ingericht, en op weg terug neem ik ook nog veel foto’s van kerstversiering. Het kerstgevoel blijft nog steeds uit, maar dat is ook niet raar bij bijna 30 graden. In het hotel is 1 kamer aangehouden en hebben we extra handdoeken zodat we nog kunnen douchen voor we naar het vliegveld gaan. Ik zet mijn foto’s bij Esme op de laptop, en zij zet die van haar en Johan op mijn lege geheugenkaartjes. Dan is het wachten op de bus. Die is bijna een half uur te laat, net als de eerste dag, en het is ook nu weer Bolivar. We zijn nog ruimschoots op tijd op het vliegveld, maar dat komt vooral omdat we 4 uur vertraging hebben! Er was iets met het vliegtuig voor het uit Nederland vertrok, dus er moest eerst een ander vliegtuig komen, voor ze naar Panama konden vliegen. We krijgen etensbonnen, en een bon om oa in het vliegtuig taxfree te shoppen. Op het foodcourt halen we eten, lopen wat rond, halen een toetje bij Haagen Dazs, en hangen wat rond tot het vliegtuig er is. Op de terugvlucht probeer ik te slapen, maar de heer schuin achter mij vind het nodig om me af en toe tegen mijn elleboog te schoppen als hij zijn voet op mijn armsteun zet. Ik dut gelukkig af en toe in, en wordt een uur voor Schiphol pas echt wakker. Het is een eind lopen naar de bagageband, maar de tassen zijn er snel. Iedereen gaat naar de trein, en ik heb de mazzel dat ik opgehaald wordt. Het was een heerlijke vakantie!

Hasta luego!