Reisbegeleider bij Djoser: Zij zoeken je balans

Onze reisbegeleiders beleven onderweg vaak mooie avonturen. Saskia den Heijer maakte in Cuba iets heel bijzonders mee.

In iedere Djoserreis zit er wel één. De excursie die je nooit meer vergeet. In Cuba was dat ‘zwemmen met dolfijnen’, iets waarover ik veel had gehoord, maar wat ik zelf nooit heel graag heb willen doen. Normaal houd ik niet zo van olifant rijden, poseren met een slang om je nek en andere activiteiten waar dieren bij betrokken zijn, maar een collega verzekerde mij dat deze excursie ‘niet zielig’ was. De dolfijnen in het Delfinario van Cienfuegos zijn weliswaar niet vrij, maar ze hebben toch veel levensruimte in hun rivier die op de zee uitkomt.

Maar liefst dertien van de negentien mensen in de groep willen graag zwemmen met de dolfijnen. We zijn op dag 7 van onze 18-daagse reis. Vol verwachting betreden we het Delfinaro en betalen 50 CUC (deze munteenheid staat gelijk aan de dollar) voor de show en het zwemmen. We nemen plaats op de tribune en ik word er als reisbegeleider uitgepikt om voor gek gezet te worden. Voor de gelegenheid noem ik mezelf ‘Sofia’, Saskia vinden Cubanen erg moeilijk om uit te spreken. De tweede ‘s’ in een woord laten ze, anders dan Spanjaarden, altijd weg. Ik moet aan de dolfijnen vragen of ze zin hebben om een petje uit het water te vissen. Luid gekwetter en ‘nee’ geschud, tot groot vermaak van de kinderen in het publiek. De volgende grap is rauwe makreel in mijn gezicht gesmeerd en een dolfijn die me vervolgens een zoen komt geven.

In twee groepjes van zeven gaan we na de show het water in. De groepsleden leren van de trainer op de kant hoe ze een zoen kunnen krijgen, zonder dat hun gezicht de hele dag nog naar vis ruikt. De dolfijnen van de show zijn nu vrij, twee anderen verzorgen de rest van het programma. Als je met je handen op het water spettert en dan je wijsvinger op je wang legt, krijg je, ‘un beso’, een zoen met de bijbehorende fotomomenten. Dan is het tijd voor een liedje. Iedereen zingt uit volle borst Cuba’s bekendste meezinger: ‘Guantanamera juajira Guantanamèèèèèèra!’ De dolfijnen kwetteren vrolijk mee.

Dan komt het hoogtepunt van de dag. Iets wat niemand van tevoren had verwacht. Eén voor één mogen de groepsleden een stukje naar voren zwemmen en plat op hun buik gaan liggen. Twee dolfijnen komen aanzwemmen met een snelheid van ruim 50 kilometer per uur en duwen de eerste dame ieder onder een voet vooruit door het water en naar boven, zodat ze helemaal rechtop staat. Ze gilt van plezier en is net als de rest van de groep stomverbaasd dat ze kan blijven staan op de neuzen van twee dolfijnen. “Het is echt ongelofelijk, je hoeft niets te doen, zij zoeken jouw balans”, zegt ze. Zelfs de wat zwaardere heren gaan helemaal de lucht in. Ondertussen legt een trainer c.q. fotograaf alles vast.



Inmiddels heeft iedereen de truc gezien, maar als je zelf aan de beurt bent is het toch een onbeschrijfelijke ervaring. “Je wordt er gewoon blij van”, lacht één van de dames met een stralend gezicht. “Wow, wat is dit gaaf, degenen die niet mee zijn gegaan krijgen echt spijt als ze onze foto’s zien!”

Saskia den Heijer