Kenia in november

Met Djoser naar Kenia van 20 november tot 10 december

Zondag, 20 nov

Het is kwart voor twaalf Kenia tijd als we voor het eerst onder de klamboe kruipen in Hotel Heron in Nairobi. In het vliegtuig hebben we onze horloges twee uur vooruit moeten zetten. De vlucht is zonder vertraging prima verlopen. We zaten in het midden en hadden drie stoelen tot onze beschikking. Deze periode schijnt wat minder populair bij de toeristen te zijn. De KLM bood een ruime keuze in films, zodat we van Simon en Leef hebben genoten. Dat schoot lekker op. Voor we het wisten zaten we al boven Afrika. Ons gezelschap is gemêleerd qua leeftijd en reisbegeleidster Dees lijkt een doortastende dame. Alle tekenen zijn dus gunstig om het avontuur aan te gaan.

Maandag, 21 nov

Al vóór de wekker van half zeven zijn we wakker, aardig geslapen. Op de veranda wordt het ontbijt geserveerd. We kunnen kiezen uit full of health, allebei heel smakelijk. Vandaag vertrekken we naar het noorden. Met zo’n 200 kilometer te gaan is het zaak voldoende water aan boord te hebben, want het eerste gebod is hier: véél drinken! Het is vandaag een nationale feestdag en daarom is niet iedereen aan het werk. De eerste uren rijden we over asfalt. De plastic ramen van de truck hebben we opgerold zodat we ruim uitzicht hebben. We zien al meteen veel armoede. Krotjes met golfplaten, kinderen op blote pootjes en vrouwen die de was doen in een riviertje. De koffiestop is bij een enorme hal met handgemaakte beelden en doeken. Deze curioshops zullen we nog vaker tegenkomen en nu kopen betekent 3 weken meesjouwen. Het blijft dus bij kijken.

Wanneer we verder rijden wordt het pad slechter en slechter. Chauffeur Simon moet al zijn stuurmanskunst gebruiken om de truck op de weg te houden. We worden totaal gebutst en zijn dan ook blij als we op de plaats van bestemming aankomen.

Castle Forrest Lodge is een paradijselijke plek met een aantal huisjes op een grasheuvel met uitzicht op Mount Kenia en de bossen. Het eethuis heeft een terras op palen met o.a. schommelstoelen. Zo kennen we de sfeer van de film Out of Africa. Het eten is origineel en erg lekker. Kwart pannenkoeken met een vulling en koolsla. De middag besteden we aan een bushwandeling met twee gidsen. Eén voor en één achter, allebei gewapend met een enorm mes. Het is mogelijk dat we een olifant tegenkomen, maar we zien alleen zijn uitwerpselen. Toch is het een spannende tocht, over smalle paadjes, omhoog en omlaag, over waterpartijen en omgevallen bomen. Op een punt bij het water stappen we op boze mieren, die we kennelijk storen in hun bezigheden. Ze steken behoorlijk en ieder danst de mieren uit de kleren. Tot slot dalen we af naar de waterval. In onze rotanstoeltjes voor ons hutje Beach wachten we tot de zon ondergaat, een prachtig schouwspel.

Het diner gebruiken we bij de open haard en olielampen omdat er geen elektriciteit is. Onder escorte zoeken we onze hutten op om vroeg onder het dekbed te kruipen. Het aanbod om de open haard aan te steken slaan we af. Onze buren hebben de pech dat deze romantiek hen een blauw staande hut oplevert waar ze uitvluchten tot de rook is opgetrokken. Wij slapen een gat in de dag en ontdekken dan ook het gat in het dak. Het heeft geregend en de lekkage was gelukkig precies naast ons bed.

Dinsdag, 22 nov

Als eersten zitten we op de veranda aan het ontbijt. We hebben de tijd en nemen die er ook voor. We besluiten zelfs om niet mee te gaan wandelen maar wat rond te lopen, te fotograferen en te genieten van het prachtige uitzicht. De vogels vliegen af en aan, fluiten dat het een lieve lust is. Dan horen we ook nog krakende geluiden in het bos van brekende takken. Dat moeten olifanten zijn! We kopen wat kaarten bij de eigenaresse Melia in haar shop in de hoop dat we die snel kunnen posten. Al met al hebben we een relaxte dag met een heerlijke lunch. ’s Avonds scharen we ons weer om de open haard en horen de verhalen van de wandelaars en Inge die als enige een paardenrit heeft gemaakt. Melia komt ons vertellen dat ze de olifanten hoort, dus wij allemaal naar buiten. We zien ze niet maar horen ze wel. Als dwergen met olielampjes lopen we gezamenlijk naar onze ‘beach’. Nog even lezen en dan de koets in.

Woensdag, 23 nov

Half zeven reveille, koffers buiten en meteen na het ontbijt op pad. Helaas afscheid van dit paradijs, maar er komt nog veel meer! Deze dag moeten we een grote afstand afleggen over wegen die slechter zijn dan we hadden kunnen bedenken. Daarom vaak oponthoud. We rijden door theeplantages en plaatsjes waar we eigenlijk wel even willen stoppen, maar het tijdschema is strak. Dees is best streng. Alleen een plasstop en een lunchstop en dan door naar Buffalo Springs. Daar spotten we het eerste grote wild: olifanten, giraffen, zebra’s, struisvogels en allerlei antiloopachtigen. Een ontroerende ervaring.

Verder naar de Samburu stam voor de kennismaking met de bekende springers en mooi uitgedoste mannen en vrouwen. Ze dansen en zingen, leggen uit hoe de wetten van hou en trouw zijn en proberen natuurlijk iets te verkopen. De zon zakt en tegen dat decor schiet ik mooie plaatjes. Wel toeristisch, maar we hadden het niet willen missen.

De locatie in Shaba waar we de komende twee nachten logeren is 4****. De meest luxe van de reis, volgens de informatie van Dees. We komen in donker aan en zien toch al dat het ruim en met veel extra’s oogt. Wij hebben kamer 55 waar een groot bed met klamboe wacht. Maar eerst lekker in bad en een geweldig buffet. Dit is ook Kenia!

Donderdag, 24 nov

Tweemaal op safari en mooie foto’s kunnen maken van een kudde buffels en een fantastische regenboog. Helaas geen olifanten in beeld vandaag. Tussendoor heerlijk gezwommen met een . . . . leguaan in het bad! Na het baantjes trekken ging hij lekker uitrusten op de kant en later zag ik hem scharrelen tussen de ligbedden. Typisch dat zo’n dier dit chloorwater aangenaam vindt.

Het personeel van Sarova is bijzonder vriendelijk. Het ‘jambo’ klinkt de hele dag. Samburu mannen lopen rond in de bekende rode kleding. Ze fluiten liedjes en houden de apen van het buffet af. Vóór het diner trakteert een groep ons op een dansje en dan worden ook de krokodillen nog gevoerd. De buffetten zijn royaal, mooi opgediend en ook nog smakelijk. De uitsmijter is het toetjes buffet. Deze avond worden crêpes met geflambeerd fruit en ijs geserveerd. Als dat geen topper is!

Vrijdag, 25 nov

Dit is weer een reisdag met enkel plas en eetstops. Ook gaan we nog even aan bij Mama Gladys waar we al eerder geweest zijn. De curioshop wacht op kijkers die liefst kopen. We maken vandaag kennis met de nogal agressieve verkooptechniek. Ik zwicht bij een kraampje waar Psalm 23 op staat. David en Rose zijn de eigenaars en bij hen kopen we een houten girafje. We picknicken onderweg met allemaal een lunchbox met lekkers. En dan weer verder met de truck langs mooie vergezichten als we over de passen rijden. We komen veel dieren tegen: kuddes dromedarissen, apen en massa’s geiten en schapen. Ik verveel me geen moment en zwaai naar alle aardige mensen langs de weg. Bij de evenaar zien we de proef met het water dat aan weerskanten een andere kant opdraait. Toch een leuk moment. De hippokreek bezoeken we voor we naar ons nieuwe onderkomen gaan. Helaas zijn er weinig nijlpaarden te zien. De Thompson Falls Lodge ziet er uit als een oud engels buiten, met een mooie tuin rondom. Onze kamer is ruim met een twijfelaar en een eenpersoonsbed. Het is hier op grotere hoogte, dus kouder. Geen twijfel over welk bed we kiezen!

Zaterdag, 26 nov

Lake Nakuru staat op het programma, op 2 uur rijden afstand van de lodges. We zien voor het eerst de Rift Valley, de 6000 km lange slenk die in Israël begint en doorloopt tot in Mozambique. Op een hoog uitzichtpunt laven we ons aan dit prachtige panorama. We worden bestormd door verkopers en Arend koopt 3 stenen beesten voor 200 shilling. In Nakuru, de derde grote stad van Kenia stoppen we een uur. Dat besteden we aan e-mailen en koffiedrinken. De familie had al het een en ander gestuurd, o.a. de boodschap dat in Nederland een weeralarm gegeven is voor een sneeuwstorm. Niet voor niets zullen we later horen. Harry en Marjolijn tronen ons mee naar het American Hotel, chiquer dan sjiek, met een piccolo in rood uniform, een mooi terras aan het zwembad en schone toiletten. Bij het afrekenen blijkt de koffie maar 75 shilling te kosten. Dat weten we voor de volgende keer. Dan gaan we echt door naar het Lake Nakuru Park.

We staan werkelijk gefascineerd bij het uitgestrekte meer met duizenden flamingo’s en pelikanen. We kennen de foto’s uit de boekjes, maar met het geluid en de geur erbij is het niet na te vertellen. We maken een ronde om het meer waar we buffels, neushoorns, maraboes, visarenden, apen, zebra’s tegenkomen. De picknick is op de babooncliff. De apen blijven netjes op afstand tot we de boxen leeg hebben.

Terug naar de lodges langs dorpen, kerken en scholen. Tot slot willen we naar de waterval, die notabene aan onze tuin grenst. Mooi meegenomen dus. Lekker gegeten en nagekletst. Als we onder de klamboe bijna onder zeil zijn wordt er op de deur geklopt. ‘Niet reageren’ denken we in eerste instantie, maar na aanhoudend kloppen blijkt dat de sleutel aan de buitenkant van de deur zit. Prima bewaking hier!

Zondag, 27 nov

Afscheid van Thompson Falls en via Nakuru naar ons volgende logeeradres. In Nakuru is te merken dat het zondag is. Niet alles is open, maar op het terras van het American begroet Stella ons weer met een brede smile van herkenning. Dees vult intussen de watervoorraad aan en de verkopers slijten petjes en kaarten. Het is aardig warm geworden en bij de lunchstop zoekt ieder een plaatsje in de schaduw omdat het loeiheet is. Nog een paar uur en we komen in het dorp aan het Baringo meer dat Kampi-Ya heet. Een armelijk gebeuren met kleine huisjes aan een zandstraat. In tegenstelling ziet Soi Safari Lodge er rijk uit. Het hoofdgebouw heeft de vorm van een pagode. We krijgen een welkomstdrankje en de hele staf komt kijken wie de nieuwe gasten zijn. De sleutels worden uitgedeeld en ons eerste doel is zwemmen! Een prachtig bad met voldoende ligbedden, aardige obers die alles voor je willen doen. Zelfs in het Nederlands reageren en dat is moeilijk voor een Keniaan. Het diner gebruiken we aan een U-vormige tafelopstelling. Tjeerd en Renate zitten er als bruidspaar aan het hoofd en Dees als ‘moeder van de bruid’ vraagt de aandacht om de planning voor morgen door te geven.

Maandag, 28 nov

Klein ontbijt en dan wandelen met de gids. Dat is Joseph met zijn assistent Silas. De één weet alles over de small five en de ander houdt een dik vogelboek onder zijn arm. Het lijkt of het in scène is gezet, maar als Silas een grote steen wegrolt blijkt daar een zwarte schorpioen onder te zitten. De voorpootjes hebben gemene scharen en een beet kan dodelijk zijn. Bij een volgende kei komt een slangetje tevoorschijn, zo te zien levenloos, maar dat is schijn. Na enig gepest met een stokje komt hij sissend tot leven. Het sissen is het over elkaar schuiven van de schubben. Silas pakt hem achter zijn kopje en laat zijn gifangel zien. Ook dit diertje kan een mens doden. We zien kinderen naar school gaan met een stok in de ene hand en een etensbakje in de andere hand. De stok kennelijk om gevaar af te wentelen. De vegetatie op de steenachtige ondergrond is ruig. Acacia’s in alle soorten groeien hier, net als de aloé en de cactus. We zien de bijenstammen in de bomen en mierenhopen van enkele meters hoog. Dit alles in de slenk van de Rift Valley. De wandeling eindigt voor de enorme rotswand.

Het is bloedheet en we zijn blij dat Simon ons met de truck terugbrengt naar Soi. Na het grote ontbijt worden we meteen in de boot genomen voor een tocht over het Baringomeer. Dat wordt varen tussen krokodillen en nijlpaarden oftewel hippo’s.

Van de vogels in alle kleuren en maten steelt de visarend de show. Keer op keer wordt die met een fluitje en een visje gelokt om pal voor onze boot zijn lekkernij op te pikken. Een spectaculair gebeuren waar we geen genoeg van krijgen. Ook een bezoek aan het eiland is verrassend. Hier wonen familieleden van de Masai, met dit verschil dat het viseters zijn. De oude mannen drinken een zelfgestookt drankje uit een afgesneden plastic fles. Een man is vis aan het fileren die een vrouw daarna op een vuurplaats rookt. Kippen, geiten en honden lopen overal tussen. Op school treffen we net de kinderen in de lunchpauze. Keurig in een rij wachten ze op hun beurt om een schep maïs in hun bakje te krijgen. We mogen de klasjes en de lerarenkamer bekijken. Arend doneert een zak pennen en mag in het gastenboek schrijven. Meester Johnson en meester Kennedy zijn vereerd met ons bezoek.

Terug met de boot en nogmaals een vogelshow. Zwemmen en uitrusten voordat we aanschuiven bij de barbecue onder de sterrenhemel. Annemarie is jarig en wordt toegezongen en verwend met een grote taart. Tot besluit komt er een dansgroep met springende mannen. Tjeerd kan het niet laten om mee te doen en als hij het met zijn lange witte lijf wint van de zwarte komen we niet meer bij van het lachen. Wat een dag!

Dinsdag, 29 nov

We verlaten met enige spijt ons stekkie aan het Baringomeer. Zulk aardig personeel zullen we niet snel weer tegenkomen. Wat hebben ze ons verwend! Met de barbecue bij het zwembad en de fakkeloptocht met taart voor de jarige. We waren de enige gasten dus hadden we een privé behandeling. Maar we maken een rondreis en dat betekent na twee nachten een klim in de truck en voor de derde keer naar Nakuru. Arend gaat pinnen en ik e-mailen.

Vervolgens rijden we over zeer slechte wegen naar Navaisha. Redelijk op tijd arriveren we bij de Fish Eagle. Het dorp ziet er smerig uit met veel afval op de zandgrond. Maar ons verblijf ziet er verzorgd uit met een grote tuin waarin een zwembad met zitjes. Ook de huisjes zijn eenvoudig maar netjes. Het meer is groot en mooi met bergen rondom. Eerste plan is om met bootjes naar Elsamare te gaan. Helaas gaat het regenen en onweren, dus zwemvesten inleveren en Simon oppiepen om ons over de weg te brengen. Elsamare is het buiten van Joy Adamson, die zoveel voor de wilde dieren in Kenia heeft betekend. In het huis is een museum met haar spulletjes en schilderijen. Op een video zien we haar levensverhaal. We genieten in de mooie tuin van de high-tea en van de vele vogels die een koekje mee komen pikken. Terug gaan we wel met de boot. Het is fris, maar droog. Dichtbij de aanlegsteiger ligt een hele familie hippo’s. Die komen ’s avonds aan land als het donker is. Straks maar eens gaan kijken of we ze kunnen spotten.

Woensdag, 30 nov

Aan het ontbijt horen we dat een aantal mensen de nijlpaarden vanaf het terras bij het barretje gezien hebben.

Wij hadden dat geluk niet maar gaan het vanavond opnieuw proberen. Nu gaan we met twee volkswagenbusjes naar het wildpark Crater Lake bij een oude vulkaankrater. Dat is 15 km redelijke weg en 5 km hobbelen volgens Douglas die ons begeleidt. Bij de ingang van het park staan twee oude huifkarren die ooit met 14 ossen per stuk gespannen werden. We lopen door het savanne achtige landschap en ontdekken al snel zebra’s, giraffen, impala’s en elanden. Voorzichtig naderen we zo dichtbij als mogelijk om dit moois voor later vast te leggen. De wandeling naar het meer duurt een aantal 60 plussers te lang en zij stappen in een van de busjes die toch naar boven moeten om de groep te halen. Het zandweggetje is zo mul dat het eerste busje vast komt te zitten. Met geen mogelijkheid is hij eruit te trekken. Dus passeert het tweede busje om ons verder te brengen en hulp te halen. Na 100 meter draait ook dit busje zich vast in het losse zand. Met vereende krachten en veel stof komt hij los en bereiken we de trap naar het uitzichtpunt. De beloning is een fantastische kijk op het meer met flamingo’s en mooie bomen rondom. We genieten volop van dit mooie plekje en wachten op de wandelaars. De terugreis is in omgekeerde volgorde, zeer hobbelig tot enigszins begaanbaar. Al met al tevreden Djosers met deze bijzondere excursie. Tegen de schemer gaan we bij de steiger kijken naar de pelikanen en de hippo’s tegen een prachtige wolkenlucht. Na het diner gaan we naar het veldje waar de hippo’s grazen en nu hebben we meer geluk. We zien er wel vijf! Mooie logge beesten die zo’n 60 kilo gras per dag eten. Dit is een geweldig slot van ons verblijf op Fish Eagle, waar we het uitstekend naar onze zin hadden. In de omgeving hebben we veel rozenkwekerijen gezien die door Nederlanders worden beheerd. Wel een aanwinst voor de werkgelegenheid maar minder voor de afvalstoffen die het milieu verpesten.

Donderdag, 1 dec

Dit is de dag dat we naar Masai Mara afreizen. Het zal een lange rit worden met alleen korte stops. Veelal bij curioshops met zulke grote hoeveelheden aan souvenirs dat het niet leuk meer is. De wegen zijn bar en boos, we hopsen en schudden aan een stuk door de ‘badkuipen’ zoals men hier de kuilen noemt. En dat allemaal uit vrije wil! Het landschap verandert in droge steppen en heuvels. Veel Masai herders hoeden hun geiten, koeien en schapen. Je herkent hen aan de typische rode omslagdoeken. De laatste stop is bij een Masai dorp waar we voor 600 shilling p.p. naar binnen mogen. De begroeting is door mannen in het rood, met beschilderde benen en sommigen met nephaar. De vrouwen doen apart een dansje. In de kraal is het een vieze bende, je kunt de koeienvlaaien niet ontwijken. De huisjes worden verwarmd met open vuurtjes.

Veel kinderen hebben snotneuzen en zitten onder de vliegen. Het ziet er veel minder proper uit dan bij de Samburu. Maar ook dit hadden we niet willen missen. Het contact met de kinderen lukte met ‘klap

eens in je handjes’! Een swingende ontmoeting.

Onze nieuwe behuizing is een tented-lodge aan de rand van de Masai Mara. Morgen gaan we op safari, hoera!

Vrijdag, 2 dec

De start van de gamedrive is om half acht, eigenlijk al een beetje aan de late kant. We gaan voor de big five die hier te vinden moet zijn. De zon schijnt uitbundig en meteen valt de weidsheid op. Glooiende hellingen in geel en groen tinten, met stroken bomen langs water. Het is wel droog maar toch zien we hier en daar plassen. Veel dieren zien we in groepen: impala’s, zebra’s en topi’s, giraffen en ook struisvogels, gieren en kraanvogels. Kleine dieren als hagedis, schildpad en dassie. Tot onze verrassing zien we ook kuddes wildebeesten. Die zijn blijkbaar niet allemaal naar groener gebied vertrokken. Toch zijn we naar nog groter wild op zoek. Zou Arend zijn hartenwens uitkomen? En ja, daar is een heuse familie olifant. Wel 7 dames en 2 kinderen. Ze staan lekker aan de struiken te knabbelen terwijl wij van dichtbij kunnen fotograferen. Als Simon, onze chauffeur, ook nog twee leeuwen ontdekt zijn we helemaal gelukkig. Geweldig dat hij die twee mannetjes van zo’n afstand heeft gespot. Ze liggen lui in het gras onder een boom, zoals we zo vaak op plaatjes zien. Siësta voor de leeuwen. De kaalgevreten karkassen zien we her en der liggen, de gieren hebben zich er tegoed aan gedaan. De natuur is hard. Bij de rivier de Mara zien we volop hippo’s en een krokodil. Op de terugweg komen we de olifanten weer tegen. Het blijft ons fascineren. Joke ontdekt langs de kant van de weg een nest met 12 struisvogeleieren. Applaus voor zoveel opmerkingsgave. Helemaal voldaan koelen we af in het zwembad. Een topdag!

Zaterdag, 3 dec

Op verzoek van Arend staan we om 5 uur op om de gamedrive vroeger te starten. Het is nog schemer en we zien de zon opkomen. De eerste ontmoeting is met een groep olifanten. Als Simon een paar busjes in de verte ziet stilstaan, rijdt hij er snel naar toe en zo belanden we in een troep leeuwen met welpen. Ze maken er een hele voorstelling van met spelen en dollen, het zijn net jonge poezen. Ongelooflijk dat we dit van zo dichtbij mee kunnen maken. Weer zien we een kadaver waar eerst de jakhals zijn deel neemt en dan de gieren op hun beurt. Aan het cirkelen van de vogels in de lucht traceren we de buit op de grond. Met een kudde buffels komen we ook helemaal aan onze trekken. Vanmiddag tegen de schemering gaan we nog een keer terug. En weer zien we kuddes buffels, leeuwen en olifanten tegen een schitterende avondlucht. Dit is Kenia op zijn mooist!

Zondag, 4 dec.

Afscheid van Masai Mara en op weg naar Nairobi. We stoppen bij de curioshop waar we al eerder geweest zijn. En niet te geloven dat de mannen ons herkennen en precies weten waar we belangstelling voor hadden en hopelijk hebben. Arend geeft Simba een T-shirt dat hij meteen aantrekt en dan wordt de koop gesloten.

Met een gevlochten mand en een masker zijn we erg blij. Tijdens het verorberen van onze lunch nemen we afscheid van Simon. Tjeerd speecht in het engels en geeft de envelop met tip. Beter dan deze rijstijl hadden we het niet kunnen treffen. Het fenomeen lunchbox hebben we intussen goed leren kennen. Ik ben zelfs verslingerd geraakt aan koude kip!

Om half vijf komen we bij het Heron Hotel aan waar we dezelfde kamer krijgen als aan het begin van de reis. Meteen gaan we naar het internethoekje waar we onze familie bijpraten. ’s Avonds gaan we uit eten bij Safari park aan de rand van de stad. Met de taxi heen en terug. Het is in een sjiek hotel waar we aanschuiven aan een lange tafel in een grote zaal. Op het menu staat na de soep een variëteit aan vleessoorten, kameel, lam, geit, krokodil, enz. Heel speciaal opgediend met lange spiesen op hete tegels op houten planken. Na het eten zien we een dansshow met mooi uitgedoste vrouwen en mannen. Het stuntteam is subliem met menselijke torens en gespring door een hoepel. Een bandje speelt evergreens. Dit was een zeer geslaagde avond!

Maandag, 5 dec
en Dinsdag, 6 dec

Een vrije dag in Nairobi. Wie gaat wat doen? Het lijkt gevaarlijk om als blanke de stad in te gaan. Advies: sieraden af, niets meenemen en samen gaan. Met Jan en Annemarie nemen we een taxi naar het centrum. Het is er druk en chaotisch. Eerst lopen we door de Afrika Heritage, een overdekte souvenirhal met talloze winkeltjes. We zijn het een beetje zat om almaar aangesproken te worden op onze kooplust. Daarom lopen we door naar het congresgebouw, de basiliek, de bibliotheek en de moskee. We eten op een gezellig terras een clubsandwich en vinden geen warenhuis zoals wij dat kennen. Toch krijgen we een indruk van het leven in de grootste stad van Kenia. Geen groter tegenstelling mogelijk dan met de plattelanders die onder

armzalige omstandigheden het hoofd boven water proberen te houden,

De koffers zijn gepakt voor de treinreis naar Mombasa. Om 7 uur moet het vertreksignaal klinken bij Kenia Railways, maar we zijn al ruim voor die tijd op het perron. Aan twee lange tafels drinken we nog wat en vergapen ons aan de mensen die met de meest wonderlijke bagage ook mee willen, zij het in de 3^e klasse. Wij reizen 2^e klasse, met 4 personen in een coupé. Harry en Marjolijn hebben gekozen voor bijbetalen om een 1^e klasse coupé voor samen te hebben. Tom en Ineke zijn onze slapies, de mannen gaan boven liggen. Als we eenmaal ingestapt zijn en onze plaatsen ingenomen hebben gebeurt er eerst helemaal niets. Uiteindelijk vertrekken we anderhalf uur te laat. Dat blijkt vaker voor te komen.

De etensbel gaat en de eersten mogen aanschuiven in de restauratiewagon. Het is eten is best goed in tegenstelling tot de berichten. Als iedereen gegeten heeft en we met een sukkeldrafje op gang komen maken we ons op voor de nacht. We memoreren dat het sinterklaasavond is. Annemarie krijgt een Sms’je met de vraag of het wel goed met ons gaat. In Kongo schijnt een aardbeving geweest te zijn met trillingen tot in Nairobi. Maar wij hebben niets gemerkt. Tom en Arend hijsen zich op de bovenbedjes en haken de gordels vast. Het is net of ze achter de tralies zitten. We laten het licht branden want er zal nog wel eens iemand uit moeten.

Kreunend en steunend hoor ik dat ’s nachts diverse keren. Slapen doen we met horten en stoten. De trein rijdt, schokt en stopt. Ik sta op zo gauw het dag wordt. Het landschap waar we doorrijden heeft een heel ander karakter gekregen, het is mooi groen met veel baobab bomen. De mensen zijn ook al op en bezig met water halen en op het land werken. Nu blijkt dat we zoveel vertraging hebben opgelopen dat we nog maar op de helft zijn. Nog zeker 5 uur, wat een ramp! In een steeds warmer wordende trein doden we de tijd met lezen en uit het raam hangen om naar de kinderen te kijken die hun handen ophouden. Arend maakt een paar jongens blij met T-shirts. Deze mensen zijn zo arm, zij dragen versleten kleren en zijn meest blootsvoets. Eindelijk rijden we om 1 uur het station van Mombasa binnen. Het busje dat ons naar Nialy Beach brengt rijdt eerst een rondje door de stad. Die ziet er niet aanlokkelijk uit, met vervallen huizen en veel rotzooi. Dan is het resort waar wij moeten zijn opnieuw een paradijs. Mooie kamers, prachtige tuin met palmen rond het zwembad en uitzicht op zee. We zakken vermoeid en warm in het zwembad om op de ligbedden wat bij te slapen!

Woensdag, 7 dec

Wat hebben we heerlijk geslapen op onze kamer met airco. Arend overtreft zichzelf door al voor het ontbijt in het zwembad te liggen. Een hele vrije dag ligt voor ons. De zon is al aardig warm als we onze strandwandeling starten. Het is rustig. Op de verkopers na zijn er weinig strandgasten. Het ‘jambo’ is niet van de lucht in ontmoetingen met Kenianen. Ze knopen een praatje aan om hun diensten aan te bieden. We kunnen achter op de fiets stappen, een massage ondergaan of met een bootje mee. Ook willen ze onze T-shirts, sjaal, broek en sandalen hebben. Je zult maar arm zijn en het van het toerisme moeten hebben. Al met al een leuke wandeling, lekker gezwommen en geluierd. Aan het strand gebeurt van alles, zoals vissen met een sleepnet. Vrouwen verzamelen palmnerven die ze op hun hoofd dragen. Jan en Annemarie hebben gesnorkeld op het rif. Morgen gaan we er allemaal heen met een glasboot. Het diner wordt buiten geserveerd. We bestellen weer de pilau rijst, die was erg lekker!

Donderdag, 8 dec

Zwemmen, ontbijten, lezen en dan komt Christien voor de zoveelste keer vragen of ik een massage wil. Vooruit dan maar. Ik ga met haar mee en kom een uur later geheel in de olie en goed doorkneed uit het massagehok. De middag is bestemd voor de snorkelactiviteit met de boot. We worden afgehaald met een luxe airco busje. Het is best een eindje rijden zodat we meteen de omgeving verkennen. Het is één rij resorts, de een nog mooier dan de andere. Bij de duikschool waar we aan boord gaan zien we een druk strand met veel verkoopkramen. Om in de boot te komen moeten we door het water waden. Het lijkt wel een beetje op wadlopen. In de boot zijn twee glazen vensters in de bodem waardoor we al snel de vissen, egels, slakken, zeesterren, enz. zien. Bij het rif gaan we voor anker en gaan de snorkelaars te water. Wij zwemmen wat rond de boot tussen de vissen. Later varen we door naar het rif dat met eb droog ligt. Daar zie je waterspinnen, zee-egels, schelpdieren, enz. Heel bijzonder. Terug op het strand willen we iets drinken en eten. Het blijkt overal vol en we moeten uitwijken naar Roberto, een Italiaans restaurant. We worden er met een open jeep heen gebracht, dat is hilariteit. Bij Roberto is het gezellig en we smullen van de pizza. ‘Thuis’ op B20 spoelen we eindelijk het zoute zand van haren en huid. Heerlijk rozig stappen we in ons kingsize bed.

Vrijdag, 9 dec

Laatste dag in Nialy Beach. We nemen met Inge en Diane een taxi naar de grote supermarkt. Daar staan we versteld van het assortiment en het winkelpersoneel dat elk potje en elk busje afstoft en terugzet in de prachtig gespiegelde schappen. Ik koop een mooie omslagdoek, een kikoy, en wat magneetolifantjes. Leuk voor de kinderen. Met een paar grote koeken en een flesje water gaan we op zoek naar de beach. Het is knap warm en we verlangen naar de voeten in het water. De vierde of vijfde aan wie we de weg vragen weet ons op het juiste pad te brengen. De kust is vrijwel afgesloten door alle resorts die streng bewaakt worden. Op het strand is van alles te zien. Doeken wapperen aan lijntjes en schilderstukjes staan uitgestald. Maar helaas voor hen weinig kopers. Aan het strand is altijd wel iets te zien, maar vier dromedarissen op rij die zeewater drinken is toch wel een rare gewaarwording. Het einde van deze reis komt nu echt in zicht. Vanavond bij het diner zal Tom de envelop met tip aan Dees overhandigen. We hebben geboft met zo’n kei van een reisbegeleidster!

Zaterdag, 10 dec

We zijn vandaag 40 jaar getrouwd en dat vertrouwen we alleen aan Dees toe. Zij wil ons wel wegbrengen naar de luchthaven, maar ze is echt ziek. Sneu voor haar want ze heeft een weekje bijgetekend om hier nog te kunnen relaxen. We sturen haar gewoon terug naar bed. Tot mails of ziens! Wij moeten een ware veldslag leveren om het vliegveld binnen te komen, zo druk is het. Met de Kenia Airlines vliegen we terug naar Nederland. We zien toch nog de Kilimanjaro en later de sneeuwtoppen van de Alpen in de avondzon. Een mooi besluit van een onvergetelijke (huwelijks)reis naar Kenia!

Arend en Nelly Tangenbergh-Planken