Transsiberie Express; fragmenten uit een reisdagboek

Donderdag
Dat was wel even haasten naar de trein. Na het bezichtigen van erg mooie metrostations zijn we nog gaan eten in een Tsjechisch restaurant. Daarna hebben we in het hotel snel de bagage opgehaald, allemaal de bus in, en rennen naar de transib. We zitten er eerst een beetje treurig bij, maar naar verloop van tijd worden we vrolijker. De lampjes branden inmiddels, en iets na middernacht zet de transib zich in beweging. Een jeugdwens gaat in vervulling.

Eindeloze berkenbossen zijn we inmiddels gepasseerd. Terugdenkend aan de voorafgaande dagen is vooral de melancholieke blik in de ogen van veel Moskovieten me bijgebleven. Het soms uitzichtloze daarin, de armoe, en toch vooral ook de trots die ze uitstralen. Deze overpeinzingen worden onderbroken door de stops die de trein maakt. Bij de stationnetjes rent een massa mensen richting de trein. Eén groep wil kopen en een andere groep wil verkopen. Wij kopen eten van Russische vrouwen die blini's (pannenkoekjes), gerookte vis en andere lekkere dingen aanbieden.
Een andere groep rent naar de trein om jassen, schoenen en handschoenen te kopen van Mongoolse handelaren die zeer nadrukkelijk in de trein aanwezig zijn. Uit het raam hangend bieden ze hun waar aan.

Na een aantal dagen en nachten in de trein (Moskou-Jekatarinnaburg-Omsk-Novosibirsk-Irkutsk-Baïkalmeer) klinkt het geluid van de trein als tsjaroem, tsjaroem, tsjaroem. De tsaar is ver weg, maar we horen hem wel! Gisteravond hebben we feest gevierd met een groep Mongoolse mannen en vrouwen.
Zij hadden kennelijk goede zaken gedaan in de trein. Feest, en iedereen danste met iedereen.
Tot diep in de nacht gingen we door.
Veel dansen en veel wodka. Daarna voelde ik me een beetje duf. Tsjaroem, tsjaroem… tsjaroem… en de trein gaat maar door.

Rita

Donderdag

De laatste dag in Mongolië (Uluun-Bataar) begint vroeg. Om 03.15 uur komen de nachtbrakers luidruchtig thuis, het Djoser-principe huldigend dat een ieder op individuele wijze het groepsproces mag invullen. Door het wegboenen van 6 dagen aangekoekt vuil en zweet is mijn immuunsysteem danig aangetast, zodat mijn neus en keel door het eerste sneeuwbuitje in Uluunbataar zijn dichtgeslibd.

Aangezien we vanavond laat met de trein China bereiken, geeft me dit de gelegenheid alle rochel- en spuugtechnieken gedurende deze dag te oefenen. China kan de borst natmaken. Omdat we de laatste Djoser-groep van het jaar zijn, heeft "Mongolian Outback Travel" voor ons luxueuze tweepersoons compartimenten in de trein naar Beijing geregeld. Deze keer geen handel drijvende Mongolen en duttende Chinezen, maar Finnen, Fransen, Amerikanen en Nederlanders. De Mongoolse restauratiewagen is beter uitgerust dan de Russische, maar de bediende is een zuurpruim en haalt het niet bij de vrolijke Boris op het traject tussen Moskou en de Mongoolse grens. Ook vandaag een grensovergang (Mongolië-China) die weer het onvermijdelijke formuliertjesgekrabbel met zich meebrengt, veel petten (waaronder aan de Mongoolse kant veel vrouwen), veel poeha, maar geen enkel probleem.

Aan de Chinese kant, in Erlian, verdwijnt de complete trein met inzittenden in een grote loods waar alle coupés worden losgekoppeld en met hydraulische hefbomen opgetild. Alle wielen worden eronder weggetrokken en vervangen, omdat het spoor in China een andere breedte heeft. Fraai om te zien. Jammer genoeg gebeurt dit alles in de avond- en nachtelijke uren (aankomst bij de grens aan de Mongoolse kant om ongeveer 20.30 uur, vertrek aan de Chinese kant in Erlian om ongeveer 01.45 uur), zodat van slapen weinig terechtkomt. Het is toch al bloedheet in de trein, maar dat mag de pret niet drukken. Een uitputtende, maar ook boeiende en enerverende reis.

Frank

Vrijdag

Op weg naar Beijing voelt het alsof de reis ten einde loopt. Met het uitzicht op een al even bruin, onherbergzaam en dor gebied als Mongolië, beginnen de overpeinzingen van deze indrukwekkende reis.
Nog nooit heb ik zoveel verschillende indrukken en reisvormen in zo'n korte tijd ervaren. Het is veel: een vlucht naar Moskou, deze stad bezien, vervolgens Uluunbataar, dan de trek, weer de trein, en dan nog Beijing. Geen echte vrije dag om alles te laten bezinken, continu omgeven door mensen. En dat voor iemand die vaak alleen op reis gaat.

Bij aanvang van de reis had ik het treingedeelte als het meest inspannend ingeschat. Fout, dat bleek toch de tocht door de Gobi te zijn. Met Uluunbataar waren dit voor mij de highlights. Nogmaals, erg indrukwekkend.

Henk

Zaterdag

15.30 uur aankomst in Beijing.
De treinreis zit erop. Ik had het niet verwacht, maar ik heb me geen moment verveeld in de transib. Er was van alles te doen: praten met Russen, Mongolen en Djoser-mensen, naar buiten staren, slapen, maar ook veel (soms te veel) wodka drinken en hiervan weer lekker ziek zijn. Gelukkig voelde iedereen zich oké toen we in Beijing aankwamen.
Een Engels sprekende Chinees zou onze tolk worden voor twee dagen.

In het hotel lekker gedoucht en op naar het centrum. We zijn een steegje in gedoken en hebben hier met behulp van gebaren en aanwijzingen eten besteld.
Na een lekkere maaltijd hebben we nog wat rondgewandeld in de achterbuurten van Beijing. Na deze wandeling is de helft van de groep een bar ingedoken.
Wel gezellig, maar niet voor uren.

Regje