Oog in oog met een neushoorn in Chitwan

Door reisbegeleider Aafke van der Heiden

Tijdens ons verblijf in Chitwan brengen we natuurlijk ook een bezoek aan het nationale park. In dit nationale park leeft de met uitsterven bedreigde eenhoornige neushoorn, de Bengaalse tijger, beren, apen, krokodillen, garvialen, wilde olifanten etc. Het verkennen van het nationale park doen we niet vanuit een safari jeep maar dit doen we te voet. Best spannend om te voet door een park gevuld met wilde dieren te trekken. Gelukkig doen we dit onder leiding van ervaren lokale gidsen die alle middelen bij zich hebben om ons optimaal te beschermen. Toch?..

Twee jonge, slonzige jongens op teenslippers komen ons tegemoet gesloft. In zeer gebroken Engels maken ze ons duidelijk dat zij de gidsen zijn voor de tour van vandaag. Het wapen waarmee ze de gehele groep gaan beschermen is een houten stok. Niets meer en niets minder.

En dan volgt het meest geniale instructiepraatje dat ik ooit gehoord heb.

If you see a rhino from afar……. No problem
If you see a rhino from up close….. problem

Als de neushoorn de aanval in zou zetten dan is het de bedoeling dat we verspreiden, zigzaggend rennen, alles wat we bij ons dragen weg te gooien en in de eerste de beste boom te klimmen. Een neushoorn is snel maar heeft slecht zicht dus door te verspreiden en zigzaggend te rennen maken we het lastig voor de neushoorn om ons te volgen. Met de spullen die je weggooit hoop je dat de neushoorn de spullen volgt en niet jou. En bomen klimmen is iets wat neushoorns nooit geleerd hebben.

Na de instructie voor de neushoorn liep onze gids de rest van de wilde dieren bijlangs. Deze uitleg zal ik je verder besparen omdat het in dit verhaal om de neushoorn gaat, maar bij elk dier startte hij opnieuw met de beruchtte zinnen.

If you see a tiger from afar……. No problem
If you see a tiger from up close……..problem

Tijdens de wandeling loop je anders door een gebied met de wetenschap dat er overal wilde dieren zijn. Elk geluidje elk geritsel van bladeren, elk knappend takje zet je op spanning. Wat zit daar achter de bosjes? De gids speelde hier goed op in door telkens als een echte rambo de groep tot stilstand te manen terwijl hij ging inspecteren. Met een gezonde dosis spanning en zwetende handpalmen stonden we te wachten op de signalen van onze gids. Een voor een wenkte hij ons naderbij om te zien wat hij gespot had. Was het een tijger? Een beer? Een olifant? Een mega grote spin? Het waren….. jungle kippen.

Ergens stiekem opgelucht dat het niets was met de potentie ons op te eten was het toch vooral ook teleurstelling die we voelden bij het zien van ordinaire kippen. Hiervoor waren we het park niet ingegaan.

Na ruim een uur lopen zonder ook maar iets anders dan jungle kippen te spotten werden we door onze rambo weer tot stilte gemaand. Ondertussen liepen wij al iets minder braaf in het spoor van Rambo want de kippen namen de spanning wel een beetje uit de wandeling. Wat voor kip zou hij nu weer gespot hebben. Maar dit keer hadden we mazzel want niet al te ver bij ons vandaan lag in een poeltje een neushoorn te badderen. Wat een machtig gevoel om zo'n groot wild dier van zo dichtbij te mogen aanschouwen. Dat voelt toch heel anders dan wanneer je een neushoorn in de dierentuin ziet. Na een tijdlang in stilte de neushoorn aanschouwd te hebben, en natuurlijk duizenden foto's geklikt te hebben gaf rambo aan dat het tijd was om verder te trekken. Vanaf dit punt was alles een bonus want we hadden de neushoorn gezien.

Behalve sporen zagen we verder niet veel wild meer. We waren ondertussen langzaamaan aan de terugweg begonnen toen ineens vanuit de bosjes nog een neushoorn verscheen. Hij stond enkele meters van ons verwijderd en wij schokken net zo van hem als hij van ons. De gidsen riepen dat we moesten rennen. Alle instructies volledig vergeten liep iedereen in een kluitje, in een rechte lijn onze spullen stevig in de armen geklemd. En natuurlijk geen boom te bekennen waar we in zouden kunnen klimmen. Mijn hart zat in mijn keel en de adrenaline gierde door mijn lijf.

Gelukkig bleek al snel het gevaar geweken, de neushoorn was niet achter ons aangekomen maar had zijn weg voortgezet. Bijkomend van onze blinde paniek begonnen we ons langzaamaan te realiseren dat we het complete tegenovergestelde van de instructies gedaan hadden. Door een combinatie van adrenaline, schrik en euforie kregen we massaal de slappe lach. Wat een stel idioten, het is maar goed dat ze ons niet gefilmd hebben. De gidsen lachten het hardst van allemaal. En om eerlijk te zijn kregen wij steeds sterker het vermoeden dat het rennen eigenlijk niet nodig was geweest, maar dat dat meer vermaak voor de gidsen was. Maar dat is iets wat we nooit hardop uit zullen spreken. Voor ons blijft het gewoon de dag dat wij moesten vluchten voor een wilde neushoorn. Hoe wij vluchtten? Dat laten we meestal voor het gemak ook maar achterwege.

Bekijk onze reizen naar Nepal.